[Ξέρεις…]

της Θεοδώρας Απότα
10997254_10203276250015875_155479408_n
11006083_10203276250095877_505314390_n
Να μάθεις να φεύγεις από τις άδειες αγκαλιές -εκείνες που σου δημιουργούν τύψεις και αβεβαιότητα, από την αδράνεια, από εκεί που το μέτριο γίνεται λίγο και το λίγο
γίνεται ελάχιστο
Να μην παίρνεις μαζί σου εκείνα που σου δάνεισαν
Να μη ξεχνάς στιγμές, εικόνες, μυρωδιές
Να μεθάς και να μαλώνεις με τον εαυτό σου που πάλι θέλει να στείλει μήνυμα
Να διαγράφεις αριθμούς για να μη στείλεις
Και να καταλήγεις να μαλώνεις ξανά με τον εαυτό σου που θυμάται απ’έξω τον αριθμό
Όλοι θα λένε «δεν αξίζει»
Και εσύ θα λες αδιάφορα ένα «Ναι, έχετε δίκιο» απλά για να τους ξεφορτωθείς
Μα κατά βάθος ξέρεις τι αξίζει για σένα
Θα μετράς κέρματα για να πάρεις ένα πακέτο τσιγάρα
Το τσιγάρο σημαίνει νταλκάς
Ίσως και όχι
Θα αναλύεις καταστάσεις ώρες στο τηλέφωνο και δεν θα καταλήγεις πουθενά
Θα κλαις και θα νιώθεις να καίγεσαι ολόκληρος
Θα πονάς από τα γέλια
Άλλες μέρες θα βρέχει και άλλες θα έχει ήλιο
Να μη σε επηρεάζει ο καιρός
Να σε εμπνέει ένα χαμόγελο ή ένα φιλί ή ένα άγγιγμα ή ένα τραγούδι
Να επενδύεις σε αυτά
Να βάζεις στόχο να κάνεις κάτι διαφορετικό κάθε μέρα που περνάει
Ίσως κι ανούσιο
Όπως το να πιεις καπουτσίνο αντί για Νες
Να μιλάς, αν εννοείς ό,τι λες
Μα να θυμάσαι, οι πράξεις είναι πιο δυνατές από κάθε υπόσχεση που θα δώσεις
Να μην ζεις στο «σχεδόν»
Όλα ή τίποτα.
Posted in extras | Tagged , , | Leave a comment

Σαρλί είμαι εγώ, είσαι εσύ…

[Σήμερα, έναν μήνα και μια μέρα μετά το χτύπημα, η σπείρα δημοσιεύει το κείμενο που τα μέλη του 15μελούς του λυκείου του γερμανικού έγραψαν για τους συμμαθητές τους: σαν μια μικρή υπενθύμιση της φρίκης που προκαλεί η βία και του χρέους μας να προστατέψουμε την ελευθερία της έκφρασης.]

Je_suis_Charlie.svgΤην Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 12 άνθρωποι πέφτουν νεκροί στα γραφεία του σατιρικού περιοδικού Charlie Hebdo στο Παρίσι. Ανάμεσά τους σκιτσογράφοι: μερικοί από τους σημαντικότερους της Ευρώπης.

Η στοχευμένη αυτή πράξη βίας ήταν αποτέλεσμα των σκίτσων που καυτηρίαζαν έντονα το Ισλάμ και τον θρησκευτικό φανατισμό. Απέναντι στα καλοξυμμένα μολύβια οι σφαίρες των καλάσνικοφ…

Το γεγονός σόκαρε ολόκληρη την Ευρώπη. Πλήθος κόσμου βγήκε στο δρόμο με το σύνθημα “Je suis Charlie”, είμαι και εγώ Σαρλί, εκφράζοντας την απέχθειά του στην βία, διαδηλώνοντας για την διασφάλιση της ελευθερίας του τύπου.

Μετά το χτύπημα στους διδύμους πύργους, ήταν ίσως η πρώτη επίθεση που έφτασε τόσο κοντά μας. Και είναι ανθρώπινο, να συνειδητοποιεί κανείς κάποια πράγματα, όταν νιώθει την απειλή δίπλα του. Ο ανθρώπινος φόβος γεννά όμως τέρατα και συχνά διαιωνίζει το μίσος.

Ζούμε σε έναν κόσμο που η ειρήνη πλήττεται διαρκώς. Χιλιάδες άμαχοι πεθαίνουν καθημερινά από βόμβες “άγνωστης προέλευσης”, οι αιματηρές παρεμβάσεις της δύσης τής έχουν στερήσει το ηθικό πλεονέκτημα. Πώς να μιλήσεις για ανθρώπινα δικαιώματα με δεδομένο το βεβαρημένο παρελθόν της αποικιοκρατίας ή τον πόλεμο στο Ιράκ;

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις ανοίγουν τον δρόμο σε αυξημένους ελέγχους, σε νέες ένοπλες επεμβάσεις, σε ακραίες πολιτικές θέσεις, σε μια όλο και αυξανόμενη ισλαμοφοβία.

Δεν μπορούμε όμως να δεχόμαστε τη βία!

Σαρλί είσαι εσύ, είμαι εγώ. Είμαστε όλοι όσοι βρισκόμαστε στη μέση. Όλοι όσοι δεν συμμετέχουμε σε καμία βία. Όσοι τρομάζουμε από την έλλειψη ανεκτικότητας, από τον ρατσισμό, από την καταπάτηση των ανθρώπινων ελευθεριών, από τους θανάτους, από τους πυροβολισμούς.

Και είναι χρέος μας -εμάς που είμαστε στη μέση- να φωνάξουμε, να διασφαλίσουμε τα σύνορα ενός κόσμου που δεν συγχωρεί τη βία, που δεν επιτρέπει το μίσος και τις ακρότητες, που σέβεται το διαφορετικό, που ανέχεται την σάτιρα και την ελευθερία του τύπου.

unnamed (2)Εμείς -οι νέοι Σαρλί- οφείλουμε να πολεμήσουμε για μια Ευρώπη ανοιχτόμυαλη και κοσμοπολίτικη. Για μια κοινωνία πολυπολιτισμική και ελεύθερη από συντηρητισμούς. Για μια νέα γενιά φορέα ειρήνης. Για έναν κόσμο χωρίς βία.

Μιλήστε, φωνάξτε, ζωγραφίστε, φωτογραφίστε. Πείτε την αλήθεια. Αγαπήστε το διαφορετικό και ανοίξτε τα μάτια σας μπροστά σε έναν κόσμο που αλλάζει και αξίζει να προσπαθήσουμε να συνδιαμορφώσουμε.

Posted in extras | Tagged | Leave a comment

Ο Μαραβέγιας που μας κάνει χαρούμενους.

της Νίκης Κωνσταντίνου Σγουρού

tumblr_my83ptnuaa1s78pgko1_500Έγινε χειμώνας. Το αυτοκίνητο μας περιμένει. Κολλάμε στην κίνηση. «Είναι sold out η συναυλία και εσείς αργείτε!», «Δεν θα μπορούμε να πάμε μπροστά», οι φίλες στα τηλέφωνα. Τα εισιτήρια στις τσάντες μας. Να διώξουμε όλα τα άσχημα για να χορέψουμε πολύ μετά. Συζητάμε. Ανοίγω το παράθυρο. Έχει όντως κρύο. Φτάνουμε. «Άσε με να μπω, μέρες τώρα στην πόρτα σου λιώνω, δυο κουβέντες να σου πω, άνοιξέ μου, είμαι απ’ έξω, κρυώνω». Μπαίνουμε. Αριστερά από την σκηνή. Η αναλογία αντρών-γυναικών είναι όντως αστεία, σκέφτομαι και χαμογελάω. Από της σκάλες που καθόμαστε μέχρι να ξεκινήσει βλέπουμε τον αδερφό του καλλιτέχνη με την κίτρινη ζακέτα να τρέχει πάνω κάτω. Γέμισαν τα τραπέζια; Παρακαλούμε να αρχίσει, κάνω θόρυβο με το καλαμάκι μου. Ο κόσμος πυκνώνει. Ξανά μπροστά. Βγαίνουν. Ένα αυθόρμητο γέλιο. Όλα είναι ένα αυθόρμητο γέλιο. Διστακτικά χορεύουμε. Ο ένας πάνω στον άλλον. Μια χαρούμενη διαδρομή με το αστικό λεωφορείο. «Στο φανάρι της Βεΐκου εμφανίζεται πεζή, σαν να κάνει πασαρέλα με μια φούστα φαντεζί». Τι ωραία πουκάμισα; Τα πάντα είναι σαν όμορφα πουκάμισα. Τρέχουμε σε όλο τον κόσμο. Τα φώτα αλλάζουν χρώματα. Σιγά σιγά χορεύουμε πιο ουσιαστικά. Τα τραγούδια σταματάνε στη μέση, τα φώτα ανάβουν, ο Κωστής κάνει πλάκα με τους μουσικούς του. Μιλάει στο κοινό, που φλερτάρει, τραβάει βίντεο, τραγουδάει δυνατά και παράφωνα. Αρπάζει ένα i-phone και τραβάει το νέο βίντεο κλιπ του. Ο κόσμος είναι ετερόκλητος, μα όλοι είμαστε αγαπημένοι και αγαπημένισσες. Ξαφνικά, ο αέρας του air condition γίνεται θαλασσινό αεράκι. Το τέλος της καλοκαιρινής περιοδείας. Βγάζεις το πουλοβεράκι, εύχεσαι να μην φοράς καλτσόν, ούτε μποτάκια. Σαγιονάρες, σαγιονάρες παντού. Ένα αστείο καλοκαίρι αναπτύσσεται ειρωνικά. «Το καλοκαίρι έφυγε και δεν το πήρε η βροχή, ο πρώτος ήλιος έσβησε, τον έκλεψες εσύ». Όλοι έχουμε μια Jane να σιχτιρίσουμε, να μαλώσουμε, να διώξουμε. Ένα τραγούδι καινούργιο και θεατρικό που σε όλο το κοινό Maraveyas_Ilegalτο ξέρει και το τραγουδάει μία. Μια ατελείωτη ανταλλαγή θετικής ενέργειας. Όλοι έχουν στο μυαλό τους την Λόλα. Πιο χαμηλά και μετά ένα άλμα με πονεμένη μέση. Χαρά και βαλσάκια. Θέλουμε κι άλλο. Μας προσφέρεται απλόχερα. Είναι μια καταιγίδα. Τι καλά που παίζουν οι μουσικοί. Πάμε βόλτα στο Παρίσι, στη rue Madame; Και μετά πολλή αγάπη, που όμως «δεν με πείθει». Παιχνίδια, χειροκρότημα, γιατί «ξημερώνει και φεύγω…». Στο αυτοκίνητο βραχνή και χαμογελαστή, πίσω στο κρύο ντυμένη με καλοκαίρι. Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει πως ο Μαραβέγιας και οι λοιποί Ilegál μας κάνουν χαρούμενους…

Καλή Κυριακή!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Τι είναι το θΘ τελικά;

της Νίκης Κωνσταντίνου Σγουρού

-με την συμβολή και της επισημάνσεις της Μαίρης Λεονάρδου

Η ομάδα θΘ κατέκλυσε τη Θεσσαλονίκη με τα αρχικά της, γιατί ήθελε να μας πει κάτι μεγάλο.Image

Ρώτησα τα παιδιά στα πεζούλια της Ικτίνου, τις φίλες μου, τον μπαμπά μου και όλοι αντιδρούσαν με τον ίδιο τρόπο: αν μάθεις πες μας.

Και όταν ξαφνικά έμαθα, χάρηκα πολύ. Είδα την αφίσα, ήταν θεατρική παράσταση, Βάκχες -και μάλιστα εργασία Βάκχες· δεν πρόσεξα τίποτα άλλο. Είχα καιρό να πάω θέατρο, έψαχνα κάτι που ποτέ δεν έβρισκα: ήμουν χαρούμενη. Κοίταξα τις μέρες, φέρθηκα εγωιστικά, ανακοίνωσα “εγώ θα πάω”: ήμουν ενθουσιασμένη. Όταν μάλιστα συνέδεσα το όνομα και κατάλαβα πως ο εκτελεστής του εγχειρήματος ήταν ο αγαπημένος Σπύρος Μαλταμπές της Μικράς Αγγλίας, ο ενθουσιασμός άλλαξε μορφή, περίμενα πια ανυπόμονα να δω αυτό το οικείο πρόσωπο σε κάτι διαφορετικό, νεανικό, δικό του.

ImageΚαλά έκανα! Η παράσταση με γέμισε. Με γέμισε φως, ήχο, χρώμα, αίσθηση θεάτρου. Δεν ξέρω αν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά αν μου άρεσε ή όχι· ήταν κάτι άλλο. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά η παράσταση πετύχαινε μια πολύ ενδιαφέρουσα αποστασιοποίηση: το μάτι αποδεσμευόταν, το αυτί το ίδιο. Το μυαλό λειτουργούσε μόνο του, κάτι αποθηκευόταν αυτόματα και αδιαμεσολάβητα στο πίσω του μέρος. Ασυνείδητα έβλεπες χωρίς να βλέπεις, άκουσες χωρίς να ακούς. Παρακολουθούσες χωρίς να μπορείς να σχολιάσεις ή να βαρεθείς συνεπαρμένος από τον θόρυβο των λέξεων, την ένταση και την λάμψη του κάδρου.

Στο Αλατζά Ιμαρέτ που άργησα να ανακαλύψω την ομορφιά του, οι θΘ συνέθεσαν και εκτέλεσαν ένα εμπνευσμένο θεατρικό παιχνίδι.

 

Image(!) θΘ — Project Bacchae/Εργασία Βάκχες: παίζεται από τις 22 Απριλίου μέχρι και τις 27, στο Αλατζά Ιμαρέτ, στην Κασσάνδρου. Η παράσταση “Εργασία Βάκχες” είναι μια solo performance, όπου ένας ηθοποιός επί σκηνής αφηγείται τις “Βάκχες” του Ευριπίδη.

Η ιδέα, η σκηνοθεσία και η ερμηνεία είναι του Ανδρέα Κωνσταντίνου. Μαζί του εργάστηκαν ο Κωστής Λιολιόπουλος (μουσική), ο Κωνσταντίνος Παυλίδης (εικαστική επιμέλεια), η Ελεάνα Θαλασσούδη (κουστούμι), η Χριστίνα Χριστοδούλου (φωνητικά) και ο Mike Rafail (φωτογραφίες, βίντεο και graphicdesign).

για περισσότερες πληροφορίες: http://projectbacchae.com/

Posted in extras | Tagged , , , , , , , , , , | 1 Comment

για την κρίση και το χρήμα

του Θοδωρή Φλεβάρη

ImageΠηγαίνεις να ξεκουραστείς και να αποβλακωθείς μπροστά από την τηλεόραση και βγαίνεις πιο αγχωμένος από ποτέ. Σε βομβαρδίζουν με ειδήσεις περί φτώχειας, ανέχειας και λιμοκτονίας.

 «Η Ελλάδα δεν φαίνεται να ανακάμπτει, επιβολή περαιτέρω μέτρων λιτότητας διατάζουν οι Γερμανοί.»

«Παιδί λιποθύμησε εν ώρα μαθήματος!»

Είμαστε λίγο καταστροφολόγοι ως λαός, αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Πλέον, όμως, έχουμε κάνει εχθρούς τους φίλους. Σκεφτόμαστε Ελλάδα και αμέσως στο μυαλό αρχίζει να παίζει σαν βίντεο η στιγμή που θα φεύγουμε, ώστε να βρούμε την τύχη μας κάπου αλλού, είναι χόμπι πλέον να αναδύονται τάσεις φυγής. Σκεφτόμαστε Ελλάδα και εμφανίζεται ένα παράπονο για όλα όσα, θεωρητικά, μας λείπουν, πώς ο νεοέλληνας δεν έχει χρήματα να βγάζει βόλτα το αμάξι τρεις φορές την ημέρα, ώστε να τον θαυμάζουν οι περαστικοί ή πως δεν υπάρχουν χρήματα για να αγοράσει κανείς το συγκεκριμένο προϊόν από την συγκεκριμένη μάρκα για να έχει το ανάλογο γόητρο.

Αν ρωτήσεις οποιονδήποτε, θα σου πει πως σαν την Ελλάδα τίποτα δεν υπάρχει. Πού αλλού τέτοιος ήλιος, τέτοια θάλασσα και πού τέτοιοι άνθρωποι; Η χώρα μας έχει μια ομορφιά σπάνια και είναι προικισμένη με πολλά από τα καλά που μπορεί να προσφέρει η φύση. Υπάρχουν τόσες πηγές ανεκμετάλλευτες, των οποίων αντί να  κάνουμε κατάχρηση σαν πεινασμένα σκυλιά που βρήκαν μετά από καιρό τροφή, τις αφήνουμε ως έχουν. Βλέπεις, φίλε, η κυβέρνηση είναι αδρανής. Βλέπεις, φίλε, οι άλλοι φταίνε, εγώ απλώς προσπαθώ να επιβιώσω.

Μας πιάνει ένα αίσθημα απαισιοδοξίας για το πώς όλα βρίσκονται σε πλήρη αποσύνθεση. Οι νέοι, άνεργοι, έχουν κάνει καραμέλα την έκφραση «Δουλεία ρε δεν παίζει» και οι εργαζόμενοι προσεύχονται για κάποιου είδους σταθερότητα. Πολλοί σκέφτονται να μην κάνουν οικογένεια, για να μην τους έρθουν τα χρέη και τους πνίξουν, ενώ άλλοι έχουν χάσει κάθε ελπίδα για το αύριο. Η κρίση αυτή παραμένει, βέβαια, μια κρίση όπως χιλιάδες άλλες. Ανεξαρτήτως του γεγονότος πως συνηθίσαμε στο βόλεμα του δημοσίου και τώρα τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε.

Βεβαίως και υπάρχει κρίση και, βεβαίως, υπάρχει έλλειψη σε πολλούς τομείς, αλλά αυτό θα έπρεπε να ήταν αφορμή, όχι δικαιολογία. Οι άνθρωποι που ακούμε καθημερινά να συγκρίνουν ποιος βρίσκεται σε πιο «άθλια» οικονομική κατάσταση είναι άνθρωποι που έχουν αρκετά και να ζήσουν και να επιζήσουν.

Όταν η Αμερική υπέστη το τρομερό και φοβερό Κραχ, όταν υπήρχαν ερημωμένες πόλεις και πτώματα στους δρόμους της Ευρώπης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τι έγινε; Αντέξαμε.Image

Τεκμήριο αποτελεί το γεγονός πως όταν ο δημοσιογράφος πηγαίνει και ρωτάει μια γριά στην Κύπρο για την κολοσσιαία οικονομική κρίση που έλαβε χώρα πριν λίγο καιρό εκεί, όπου κουρεύτηκαν υπέρογκα ποσά από τραπεζικούς λογαριασμούς, τους απαντάει: «Καλά, ηρεμήστε, χρήματα χάθηκαν, όχι άνθρωποι.»

Πρέπει να βάλουμε σε μια τάξη τις προτεραιότητες μας, αν θέλουμε να βγούμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο. Δεν έχει νόημα να γκρινιάζουμε ούτε να κατηγορούμε οποιονδήποτε. Ευκαιρίες δημιουργούνται, δεν υπήρχαν μαγικά από την αρχή της Ιστορίας και τώρα στέρεψαν στην χώρα μας. Ας στρωθούμε στην δουλεία και ας κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, αυτή είναι η μόνη λύση. Αυτό έκαναν τόσοι λαοί, μέσα σε τόσους αιώνες, σε κάθε κοινωνία.

 

(!) Για τις φωτογραφίες που συνοδεύουν το άρθρο: toixos.tumblr.com.

 

 
Posted in extras | Tagged , , | Leave a comment

συζητώντας με τον Αλέξανδρο Θεοδωρίδη για την ομάδα “Μπορούμε”

συνέντευξη στη Νίκη Κωνσταντίνου Σγουρού

mporoumeΞεκινώντας, θα ήθελα να μας περιγράψεις με λίγα λόγια ποια ακριβώς είναι η δουλειά της ομάδας του «Μπορούμε» και πώς γεννήθηκε η ιδέα για ένα τέτοιο εγχείρημα;

Το ΜΠΟΡΟΥΜΕ είναι ουσιαστικά ένας επικοινωνιακός κόμβος που διαχειρίζεται την πληροφορία σχετικά με πιθανές δωρεές περισσευούμενου και μη φαγητού από ιδιώτες και εταιρείες προς κοινωφελείς οργανισμούς και φορείς, όπως συσσίτια, ιδρύματα και κοινωνικές υπηρεσίες δήμων.
Ο βασικός σκοπός ύπαρξης μας είναι η μείωση της σπατάλης φαγητού και ουσιαστικά βοηθάμε να φέρουμε σε επαφή αυτούς που έχουν και θέλουν να δώσουν φαγητό με αυτούς που έχουν ανάγκη να το λάβουν.
Η ιδέα ξεκίνησε από την Ξένια Παπασταύρου η οποία παρατηρώντας τη σπατάλη τροφίμων γύρω της θέλησε να βρει έναν λειτουργικό τρόπο αξιοποίησης αυτών υπέρ κοινωφελών σκοπών.

Δώσε μας μια χαρακτηριστική εικόνα που είτε ενθάρρυνε είτε επιβεβαίωσε τη σημασία της κίνησης…

Μία χαρακτηριστική εικόνα είναι μία σακούλα από φρέσκο ψωμί, το οποίο δεν καταναλώθηκε από ένα εστιατόριο και έχει πεταχτεί στα σκουπίδια, τη στιγμή που 2 οικοδομικά τετράγωνα πιο πέρα υπάρχει συσσίτιο που δυσκολεύεται να παρέχει όσο ψωμί χρειάζονται οι άνθρωποι που σιτίζονται εκεί.
Αυτό είναι το άσχημο οξύμωρο που θέλουμε να ανατρέψουμε.

Τι κινητοποιεί έναν άνθρωπο εργαζόμενο, μαθητή, φοιτητή να αφιερώσει τον ελεύθερό του χρόνο σε μια εθελοντική οργάνωση;

Τον κινητοποιεί η χαρά του να προσφέρει το χρόνο του υπέρ ενός σκοπού που τον ενδιαφέρει και που κατά πάσα πιθανότητα λειτουργεί υπέρ της βελτίωσης μιας αρνητικής κατάστασης στην κοινωνία γύρω του.
Το πάθος και η αφοσίωση που επιδεικνύουν οι εθελοντές είναι σε επίπεδο που θα ζήλευαν εταιρείες με τους μεγαλύτερους μισθούς!
Σε δεύτερο επίπεδο και ειδικά για τους νεότερους υπάρχουν και άλλα πλεονεκτήματα όπως το γεγονός ότι η συμμετοχή σε μια εθελοντική οργάνωση βελτιώνει αισθητά το βιογραφικό του ή ακόμα και η κοινωνικοποίηση μέσα από μία ομάδα που λειτουργεί προς τον ίδιο σκοπό.

12358_498429840246343_1113293162_nΘα άλλαζε η Ελλάδα αν δεν ήταν η χώρα με τα χαμηλότερα ποσοστά εθελοντισμού;

Σίγουρα θα άλλαζε η κοινωνία μας καθώς οι περισσότερες από τις εθελοντικές οργανώσεις δραστηριοποιούνται υπέρ ενός κοινωφελούς σκοπού.
Για παράδειγμα, όσοι πιο πολλοί ενισχύουν το ΜΠΟΡΟΥΜΕ τόσο περισσότερη τροφή δεν θα καταλήγει στα σκουπίδια αλλά θα προσφέρεται σε ανθρώπους με ανάγκη.

Δηλαδή, εσύ φανταζόσουν τον εαυτό σου σε μια τέτοια δουλειά όταν τέλειωνες το σχολείο ή έπαιρνες το πτυχίο σου;

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ιδέα τι θα έκανα με τη ζωή μου όταν τελείωνα το σχολείο, όπως υποθέτω και οι περισσότεροι! Σημασία έχει να δοκιμάζεις καινούρια πράγματα ώστε να βρεις αυτό στο οποίο θα αφοσιωθείς 100% γιατί μόνο έτσι θα γίνεις καλός σε αυτό που κάνεις.
Από την άλλη, και τώρα στα 36 να με ρωτήσεις τι θα κάνω σε μερικά χρόνια θα σου πω πάλι «δεν έχω ιδέα»!
Με άλλα λόγια το τελευταίο που πρέπει να κάνεις ένα νέο παιδί, ειδικά σήμερα που τα πράγματα μεταβάλλονται με ταχύτατο ρυθμό, είναι να αγχωθεί με το τι θα κάνει μεθαύριο!

Επιστρέφοντας όμως στην σπατάλη των τροφίμων στην Ευρώπη, υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει ο καθένας από μας για να την ανατρέψει;

Το 40% της σπατάλης τροφίμων προέρχεται από τα νοικοκυριά, δηλαδή το ψυγείο μας και αυτό σημαίνει ότι ο καθένας μας μπορεί να δράσει καθημερινά και ουσιαστικά στην μείωση της σπατάλης.
Μπορούμε να προσέχουμε τις καταναλωτικές μας επιλογές, να μην μαγειρεύουμε περισσότερο από όσο χρειαζόμαστε, να παίρνουμε μαζί μας το φαγητό που δεν φάγαμε στο εστιατόριο μέχρι και να ενημερώνουμε για το πόσο εύκολο είναι σήμερα να μην πάει καμία μερίδα φαγητού χαμένη με τη βοήθεια του ΜΠΟΡΟΥΜΕ.
Στο www.boroume.gr μπορεί κανείς να διαβάσει το δεκάλογο κατά της σπατάλης φαγητού και να δει πως μπορεί να βοηθήσει ο καθένας με τον τρόπο του.

Και πώς μπορεί να βοηθήσει κάποιος άμεσα το έργο του «Μπορούμε»;logo

Στη σελίδα http://www.boroume.gr/mporeis-na-voithiseis/ έχουμε αναρτήσει κάποιους ενδεικτικούς τρόπους με τους οποίους μπορεί να βοηθήσει κάποιος άμεσα το ΜΠΟΡΟΥΜΕ. Τονίζω ότι είναι «ενδεικτικοί» καθώς αν διαβάσει κανείς τα άρθρα στην ιστοσελίδα μας θα παρατηρήσει ότι το μόνο όριο στους τρόπους με τους οποίους μπορεί κανείς να βοηθήσει είναι η δικιά του φαντασία!

Ευχαριστώ πολύ πολύ…

(!) Μάθετε τα πάντα για την ομάδα ΜΠΟΡΟΥΜΕ saving food-saving lives μέσω της ιστοσελίδας τους, της σελίδας τους στο facebook ή στο twitter.

Posted in extras | Tagged , , , | 1 Comment

Σαν πόνος…

της Νένης Μήλιου

ImageΟ πόνος έρχεται σε όλες τις μορφές. Μικρές σουβλιές, λίγη οδύνη, τυχαίος πόνος, φυσιολογικοί πόνοι που βιώνουμε καθημερινά. Έπειτα είναι το είδος του πόνου που δε μπορείς να αγνοήσεις. Μια βαθμίδα πόνου, τόσο υψηλή, που μπλοκάρει οτιδήποτε άλλο. Καθιστά τον υπόλοιπο κόσμο να ξεθωριάζει… έως ότου το μοναδικό πράγμα που μπορούμε να σκεφτούμε είναι το πόσο πολύ πονάμε. Το πώς διαχειριζόμαστε τον πόνο μας, εξαρτάται από εμάς. Πόνος… αναισθητοποιούμε, τον ξεπερνάμε, τον εναγκαλιάζουμε, τον αγνοούμε και , για μερικούς από μας, ο καλύτερος τρόπος για να διαχειριστούμε τον πόνο είναι απλά να τον διαπεράσουμε.

Το 1966, 47 χρόνια πριν οι Beatles έκαναν στον κόσμο μια απλή ερώτηση. Ήθελαν να μάθουν από πού έρχονταν όλοι αυτοί οι μοναχικοί άνθρωποι. Τετρακόσια χρόνια πριν, ένας άλλος γνωστός Άγγλος είχε μια  άποψη για όσους πεθαίνουν μόνοι τους. Ο John Donne. Πίστευε πως ποτέ δεν είμαστε μόνοι. Φυσικά, ακουγόταν πολύ καλύτερο όταν το έλεγε αυτός.

“No man is an island,
Entire of itself,
Every man is a piece of the continent,
A part of the main”

Αν μεταφράσεις τις κουβέντες που είπε ο Donne για νησιά κλπ, απλά εννοούσε ότι το μόνο που χρειάζεται κάποιος, είναι να έρθεις κάποιος άλλος… και απλά να μας πει πως δεν είμαστε επί της ουσίας μόνοι μας. Κάποιος να παίξεις, να τρέχει τριγύρω ή απλά να κάνεις παρέα μαζί του.

Έχει κι ο πόνος τα στάδια του. Πρώτη φάση είναι οι μέρες του μουδιάσματος. Αδυνατείς να κλάψεις, να γελάσεις, να δείξεις οποιαδήποτε σου σκέψη. Μετά έρχεται η μεγάλη σουβλιά, η συνειδητοποίηση αυτών που έχασες -είναι μάλλον το πιο επώδυνο σημείο. Ακολουθεί η ολική παραίτηση. Παραίτηση από τη λήψη αποφάσεων ή από την προσπάθεια για κάτι καλύτερο. Παραίτηση. Είναι απλώς το στάδιο που συνηθίζεις, ή έστω, προσπαθείς.Image

Δεν υπάρχουν λύσεις, δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Απλά αναπνέεις βαθιά και περιμένεις να καθιζάνει. Τις περισσότερες φορές, ο πόνος μπορεί να ελεγχθεί. Αλλά ορισμένες φορές, ο πόνος σε πιάνει όταν δε το περιμένεις… χτυπά κάτω από τη ζώνη, και δε σταματάει. Πόνος… πρέπει απλά να πολεμήσεις, γιατί η αλήθεια είναι, ότι δε μπορείς απλά να τον ξεπεράσεις και η ζωή… χμ, η ζωή φέρνει πάντα περισσότερο.

Posted in extras | Tagged , , | Leave a comment