“Όταν γράφω είναι σαν να παίζω…”

της Νίκης Κωνσταντίνου Σγουρού

Για τη Ζωρζ Σαρή είναι αδύνατο να γράψεις κάτι που δεν έχει ξαναγραφεί. Είναι όλα χιλιοειπωμένα, η αγάπη γι’ αυτήν, το ταλέντο της, η ζωή της, όλα…

6  img471-(2)--ααΗ Ζωρζ Σαρή είναι δικός μου άνθρωπος. Οι ιστορίες της ήταν στην αρχή για μένα τα παραμύθια της γιαγιάς, είτε με νανούριζαν, είτε συνωμοτούσαμε παρέα κάτω από το πάπλωμα, ενώ η μαμά νόμιζε πως κοιμάμαι. Πήγα έτσι διακοπές στην Αίγινα, γνώρισα καινούργιους συμμαθητές και άκουσα πρώτη φορά rock’n’roll στο τέλος ενός βιβλίου. Αργότερα, τα βιβλία της με ταξίδεψαν στην Ελλάδα της γιαγιάς και της μαμάς μου. Κατοχή, αντίσταση, εμφύλιος, δικτατορία, Πολυτεχνείολέξεις καθόλου άγνωστες, είχα πια φίλους που τα ζήσαν και μου τα διηγήθηκαν. Σε όλα τα βιβλία, στο προσκήνιο ή στο παρασκήνιο στέκεται η Ζωή -το όνομα της ίδιας της Ζωρζ στα βιβλία της-, κλείνει το μάτι και παρακολουθεί την ιστορία ολόκληρης της νεότερης Ελλάδας, ολόκληρης της Ευρώπης. Έχει ζήσει εδώ, στη Γαλλία, η μαμά της ήταν από την Σενεγάλη, η Ζωρζ Σαρή είναι η ιστορική μνήμη του αιώνα που πέρασε. Κάνει όμως κάτι πιο σπουδαίο από το να θυμάται. Γράφει την ιστορία για παιδιά μέσα από καθημερινές ιστορίες. Φτιάχνει μυθιστορήματα και δίνει μάχες για να αγαπηθεί το βιβλίο. Υποστηρίζει έντονα πως τα βιβλία πρέπει να είναι κτήματα των παιδιών, να κοιμούνται με αυτά, να τα παίρνουν μαζί τους στην παραλία, να τα κρύβουν μαζί με τα παιχνίδια τους, κάτω από το χαλί, ανάμεσα στα ρούχα τους, να ζωγραφίζουν λουλούδια στο περιθώριο των σελίδων… Το πέτυχε, δεν το πέτυχε; Τα βιβλία της έγιναν προσωπικός θησαυρός για πολλούς πολλούς ανθρώπους.Image

Η Ζωρζ Σαρή επικοινωνούσε με την κοινωνία διαρκώς. Επισκεπτόταν σχολεία και μιλούσε με τα παιδιά και τους νέους. Ίσως γι αυτό τα βιβλία της πέτυχαν τόσο. Ήταν γραμμένα στη γλώσσα που μιλούσαν όλοι. Η γραφή της αυτή θεωρήθηκε πρωτοποριακή, αλλά αγκαλιάστηκε από τους αναγνώστες σαν κάτι οικείο. Η ανάγκη αυτή της επικοινωνίας δεν ήταν μονόπλευρη. Οι αναγνώστες της της έστελναν γράμματα. Απαντούσε σε όλα. Δυστυχώς, το έμαθα αργά και μετανιώνω που δεν της έστειλα εκείνο το γραμματάκι για τα «Γενέθλια» μετά την τρίτη φορά που τα διάβασα. Όλα τα γράμματα βρίσκονται αρχειοθετημένα στο σπίτι της, σκεφτείτε πόσα έχουν να μας πουν.

Η ίδια της η ζωή είναι ένα μυθιστόρημα. Αναζητώντας την εξιλέωση γράφει το «Προτελευταίο Σκαλοπάτι», ένα βιβλίο για τη μητέρα της, το Αλτσχάιμερ, τη σχέση με τον πατέρα της… Το μυθιστόρημα της ζωής της φαίνεται να μην έχει το καλύτερο δυνατό τέλος. Χάνει την κόρη της και περνάει τα τελευταία της χρόνια προσπαθώντας να αντιμετωπίσει αυτό το θάνατο. Προβλήματα υγείας που εμφανίζονται από το 2006 και μετά, την αναγκάζουν να αποχωριστεί την γραφομηχανή της και να υπαγορεύει τα κείμενα της σε γραμματέα που πληκτρολογεί σε ένα λάπτοπ. Όμως οι δυσκολίες του τέλους δεν μειώνουν την ένταση της ιστορίας, ο αγώνας, ο έρωτας, η υποκριτική, η συγγραφή γεμίζουν τις σελίδες του δικού της μυθιστορήματος, που τελειώνει κάπως απότομα στις 9 Ιουνίου του 2012.

Η Ζωρζ Σαρή δεν έφυγε όμως ποτέ. Πάντα στέκεται εκεί. Κρατάει το χέρι μας και ψιθυρίζει κάτι στο αυτί μας. Τα βιβλία της στις βιβλιοθήκες μας, επιβεβαιώνουν την παρουσία της και περιμένουν να ξανανοίξουν και να μουσκευτούν με νέα δάκρυα, να λάμψουν από νέα χαμόγελα…

(!) Τα βιβλία που αναφέρονται είναι «Ο Θησαυρός της Βαγίας», «Το Ψέμα», «Τα Γενέθλια», «Το Προτελευταίο Σκαλοπάτι» και κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πατάκη.

Advertisements

About speira_mag

ανεξάρτητο μαθητικό περιοδικό
This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s