Περπατώντας στο Πήλιο

της Ιφιγένειας Μουμτζή

ImageΠροχωρούσα στη δημοσιά, μ’ ένα σαμάρι στην πλάτη μου, κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο που τυφλώνει τα μάτια σε κάθε προσπάθεια να κοιτάξεις τον καταγάλανο ουρανό. Η πινακίδα έγραφε ”προς Μούρεσι” και από πίσω μπορούσες να διακρίνεις ένα ανηφορικό μονοπάτι που προμήνυε τη σωματική σου εξάντληση καθώς θα το διαβαίνεις. Αυτό όμως, δε με κράτησε πίσω. Η φύση γύρω μου, ο δροσερός αέρας, το καλοκαιρινό κλίμα και η περιέργειά μου για το άγνωστο, με έσυραν προς το μυστηριώδες μονοπάτι. Έτσι, ξεκίνησε η περιπέτεια, μια βόλτα στο μαγευτικό Πήλιο είχε μόλις αρχίσει. Χρώματα, μυρωδιές, ρυάκια, ο ήχος της φύσης και το πράσινο με συνόδευαν σ’ αυτό το μαγικό ταξίδι. Μετά από ώρες βαδίσματος, βρέθηκα ξανά σε δρόμους με άσφαλτο. Απέναντι μπορούσε κανείς να διακρίνει την πλαγιά του βουνού με σκόρπια γραφικά σπιτάκια που περιτριγυρίζονταν από καταπράσινα δέντρα. Κοιτώντας λίγο πιο πέρα η ματιά μου συνάντησε το πέλαγος και θαμπώθηκα από τις αμέτρητες αποχρώσεις του. Αλλού βαθύ μπλε, παραδίπλα γαλαζοπράσινο, λίγο πιο πέρα απαλό γαλάζιο… Συνέχισα να περπατώ και βρέθηκα στην περίφημη Τσαγκαράδα. Μόλις μπήκα στο χωριό, συνάντησα μια παρέα ηλικιωμένων που με καλωσόρισαν στον τόπο τους με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά! Ίσως η φιλοξενία του ImageΈλληνα να επιβιώνει τελικά, σκέφτηκα. Λίγα βήματα παραπέρα, βρήκα την εκκλησία του χωρίου που κρύβεται κάτω από ένα τεράστιο καταπράσινο πλατάνι. Τουρίστες κατέκλυζαν την περιοχή, θαυμάζοντας τις Ελληνικές ομορφιές. Στη δύση του ηλίου, η πλατεία του χωρίου έσφιζε από γέλιο και ζωή!

Το επόμενο πρωί, τράβηξα για την παραλία του Μυλοποτάμου. Η ζέστη ήταν αφόρητη, ο αέρας καυτός και η διαδρομή μεγάλη και κουραστική. Μετά από ώρες, έφτασα στον προορισμό μου. Μαγεύτηκα. Χαλάλι και η κούραση και η ταλαιπωρία, σκέφτηκα. Το μέρος ήταν ένας επίγειος παράδεισος! Αφού καταβρόχθισα με τα μάτια μου το πανέμορφο τοπίο, βούτηξα στα γαλαζοπράσινα νερά της παραλίας. Στη συνέχεια, ακολούθησαν στιγμές γέλιου και χαράς με τα παιδιά που ήταν μαζί Imageμου σ’ αυτό το ταξίδι. Παιχνίδια, βουτιές από τα βράχια της παραλίας, ιστορίες και μύθοι… Ήταν σίγουρα μια ιδανική καλοκαιρινή ημέρα.

Τελευταία ημέρα του ταξιδιού και τελευταίος προορισμός, η παραλία της Φακίστρας. Ξεκίνησα λοιπόν, έχοντας συντροφιά τον ήλιο και μερικές πολύχρωμες πεταλούδες. Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο καθαρή και το Imageαεράκι τόσο δροσερό που ευχόμουν να μην χρειαστεί να επιστρέψω στην αποπνικτική ατμόσφαιρα της πόλης. Προχωρώντας, συνάντησα κοπάδια, βοσκούς και γραφικούς ντόπιους, που ”έδεναν” με το μέρος και έκαναν το όνειρο πιο αληθινό. Μαγεμένη από τη διαδρομή, δε συνειδητοποίησα πως πέρασε τόσο γρήγορα ο χρόνος, είχα μόλις βρεθεί στην παραλία της Φακίστρας. Πιστεύω πως δεν έχω ξαναδεί πιο όμορφη παραλία στη ζωή μου! Δε σας έχει τύχει να παρακολουθείτε τουριστική διαφήμιση στην τηλεόραση και να λέτε ειρωνικά ”σιγά μην υπάρχει τέτοιο μέρος!”; Ε, λοιπόν, υπάρχει! Τα χρώματα της θάλασσας που ταίριαζαν με τα χρώματα της φύσης και του ουρανού, σε συνδυασμό με την ηρεμία και την ησυχία της παραλίας, δημιουργούσαν ένα συναίσθημα δέους και γαλήνης σε κάθε επισκέπτη. Ο χρόνος κύλησε γρήγορα και το ταξίδι της επιστροφής είχε μόλις ξεκινήσει. Οι αναμνήσεις θα μείνουν αθάνατες στο μυαλό κάθε ανθρώπου που είχε την τύχη να επισκεφθεί αυτά τα μέρη. Ελπίζω στο μέλλον να είστε τυχεροί και να κάνετε ένα ταξίδι παρόμοιο με το δικό μου!

Advertisements

About speira_mag

ανεξάρτητο μαθητικό περιοδικό
This entry was posted in extras and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Περπατώντας στο Πήλιο

  1. Pingback: #σπείρα_καλακαίρι | σπείρα

  2. Pingback: #σπείρα_καλoκαίρι | σπείρα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s