Καλοκαίρι, πού πας;

της Γιωργιάνας Φαρμάκη

ImageΔεν θέλω να φανώ αχάριστη. Φέτος το καλοκαίρι δεν έκατσα σχεδόν καθόλου σπίτι. Με είχε πιάσει μια από αυτές τις κρίσεις που πιάνει όλα τα παιδιά άνω των 16, που θέλουν να φύγουν και να μην ξαναγυρίσουν ποτέ σπίτι τους, αλλά μάλλον μόνο εμείς που είμαστε άνω των 18 έχουμε την ευκαιρία να το κάνουμε. Και λέω μάλλον, γιατί σύμφωνα με τα δικά μου βιβλία, θα μου φαινόταν το λιγότερο ασυγχώρητο να έφευγα μικρότερη λέγοντας στους γονείς μου «Εγώ φεύγω… θα τα πούμε, όταν γυρίσω. Πότε θα γυρίσω? Θα φανεί!».

Με το που καθόμουν δυο μέρες συνεχόμενα σπίτι, ένιωθα να πλήττω, να μην ξέρω τι να κάνω, ένιωθα τις μέρες μου άδειες. Έτσι, έφτιαχνα βαλίτσες για τον επόμενο προορισμό μου.  Άλλοτε με φίλους και άλλοτε όχι. Ήταν ένα υπέροχο καλοκαίρι, γεμάτο. Γεμάτο με φίλους και φιλιά, με γέλια και κλάματα, μια μικρή ζωή στριμωγμένη σε δύο μήνες.

Θα μπορούσα να παραθέσω τη λίστα των προορισμών μου, αλλά αυτό είναι μάλλον βαρετό και προβλεπόμενο. Έτσι θα μοιραστώ το τι αποκόμισα από κάθε εξόρμησή μου. Για αρχή, θα έλεγα πως ανακάλυψα την ομορφιά τού να ξυπνάς και να κοιμάσαι με έναν «ήλιο» δίπλα σου, τον δικό σου προσωπικό ήλιο που φωτίζει μόνο για σένα. Ύστερα, θα πρέπει να πω ότι έμαθα την αρετή της υπομονής και κατάλαβα πόσο παιδί είμαι ακόμα παρά τα 19 μου χρόνια. Παρατηρώντας τα παιδιά, συνειδητοποίησα πόσο ίδια και συνάμα πόσο διαφορετικά είναι από μένα. Από μαθηματικής απόψεως, 10 χρόνια δεν είναι πολλά για την ζωή ενός ανθρώπου. Όταν όμως μιλάμε για δύο παιδιά ετών 9 και 19, τα μαθηματικά μάλλον δεν μας προσφέρουν ασφαλή συμπεράσματα. Παρόλα αυτά δεν σταματούσαν να με εκπλήσσουν με τις ομοιότητές μας στη συμπεριφορά, στις αντιδράσεις. Προς το τέλος του καλοκαιριού, έμαθα πώς είναι να σου παίρνουν μακριά τον προσωπικό σου ήλιο, γιατί λέξεις όπως «χιλιόμετρα» και «απόσταση» θεωρούνται εμπόδια αξεπέραστα… Η λέξη «θέληση» δεν ήταν αρκετή μάλλον.

ImageΜα πιο σημαντικό απ’όλα, έμαθα για ακόμη μια φορά πόσο σημαντική είναι η φιλία. Αυτό το μάθημα δεν το χορταίνω ποτέ.  Μια φωνή στο τηλέφωνο να σε ρωτάει αν είσαι καλά ή πώς πέρασες τη μέρα σου, και το μόνο που σκέφτεσαι είναι και τι δεν θά ’δινες να ήταν δίπλα σου τώρα. Και τι δεν θά ’δινες να είσαι με έναν φίλο. Μια αγκαλιά και μια ανάμνηση από τα παλιά βρήκα πως είναι το καλύτερο γιατρικό.

Όλα αυτά τα έμαθα μέσα σε ένα καλοκαίρι. Ένα μικρό, λόγω εξεταστικής, συμπυκνωμένο καλοκαίρι. Το καλύτερο καλοκαίρι. Με πολλή θάλασσα, πολύ ήλιο, πολλή αγάπη. Και τώρα προσπαθούν να μας πάρουν το καλοκαίρι μας μακριά. «Να ευχηθούμε καλό χειμώνα?». Όχι. Ποτέ να μην εύχεστε καλό χειμώνα. ImageΟ χειμώνας είναι κρύος, βροχερός και μαύρος. Εγώ θέλω να κουβαλάω πάντα μαζί μου λίγο θάλασσα και για τις πολύ δύσκολες μέρες λίγα γέλια στην ακρογιαλιά και λίγα φιλιά πάνω στα κύματα. Αυτά θα κρατήσω μέσα μου. Και αφήστε τους άλλους να ζούνε το χειμώνα τους…

Advertisements

About speira_mag

ανεξάρτητο μαθητικό περιοδικό
This entry was posted in extras and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Καλοκαίρι, πού πας;

  1. Pingback: #σπείρα_καλακαίρι | σπείρα

  2. Pingback: #σπείρα_καλoκαίρι | σπείρα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s