Πότε θα πούμε αντίο;

της Γιωργιάνας Φαρμάκη

ImageΌταν αρχίζω να δένομαι με έναν άνθρωπο, κάποιες φορές σκέφτομαι πότε θα τον αποχωριστώ. Δεν ξέρω γιατί κάνω αυτή την, μάλλον, αστεία σκέψη, σκέψη που πολλοί θα ερμήνευαν ως ανασφάλεια αλλά στην πραγματικότητα είναι μια περίεργη περιέργεια. Δεν σκέφτομαι πότε θα τον χάσω, αλλά πότε θα σταματήσω να είμαι μέρος της καθημερινότητάς του… Γιατί στην πραγματικότητα ποτέ δεν χάνεις κάποιον με τον οποίο μοιράστηκες πράγματα που καθορίζουν αυτό που είσαι σήμερα. Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της ζωής. Ρίχνει στον δρόμο σου ανθρώπους που θα αποχωριστείς κάποια στιγμή, θα σταματήσεις να ζεις μαζί τους και να μοιράζεσαι ιδέες και στιγμές όπως έκανες παλιά.

Ζούμε για να δημιουργήσουμε ιστορίες που αξίζουν να διατηρηθούν ζωντανές στην μνήμη μας. Ιστορίες που καθορίζουν το ποιοι είμαστε. Ίσως έτσι δικαιολογείται μια μικρή τρέλα στους νέους, μια βιασύνη για να συλλέξουν εμπειρίες, μια θέληση για να μεγαλώσουν, αλλά και να μείνουν για πάντα μικροί. Μια ανάγκη να μην έχουν απωθημένα, έτσι ώστε να γίνουν ολοκληρωμένοι άνθρωποι. Ανάγκη να κοιτάξουν πίσω και να σιγουρέψουν πως δεν παρέλειψαν να ζήσουν ή να νιώσουν κάτι. Γιατί τα απωθημένα ενός ανθρώπου είναι το πιο βαρύ φορτίο που κουβαλάει στην ζωή του και δεν τον εγκαταλείπει ποτέ.

Κάθε αποχωρισμός πονάει. Ειδικά όταν δεν τον επέλεξες. Όταν σου παίρνουν μακριά κάτι που δεν είσαι διατεθειμένος να δώσεις, Imageγίνεσαι ένα μικρό παιδί που του παίρνουν το παιχνίδι. Βρίσκεσαι σε ένα σταυροδρόμι και κοιτάς δυο ζωές κατάματα: τη μια που έχεις ήδη μια μικρή γεύση και και τη μια που σε περιμένει, το άγνωστο σε προκαλεί. Τι θα κάνεις; Τι θα επιλέξεις; Ό,τι επιλέξεις θα καθορίσει την πορεία της ζωής σου. Κάθε στροφή κρύβει την δική της μαγεία και το δικό της μυστήριο. Ποτέ δεν θα μάθεις τι άφησες πίσω και αυτό είναι που κάνει την επιλογή τόσο δύσκολη και επίπονη. Αυτό είναι που της προσδίδει τόση βαρύτητα. Κάθε στροφή κρύβει διαφορετικούς ανθρώπους, που θα γίνουν μέρος της ζωής σου, ανθρώπους που θα σου προσφέρουν διαφορετικά πράγματα. Το αν επέλεξες σωστά δεν θα το μάθεις ποτέ, κι αυτό, γιατί μάλλον δεν υπάρχει σωστή και λάθος επιλογή. Η ζωή δεν είναι άσπρο ή μαύρο, είναι πάντα διάφορες αποχρώσεις του γκρι. Καμιά κατάσταση δεν έχει μόνο θετικά ή αρνητικά κι έτσι ποτέ δεν θα είσαι σίγουρος αν αυτό που επέλεξες είναι καλύτερο από αυτό που άφησες πίσω. Ποτέ δεν θα μάθεις αν πρόσθεσες ένα ακόμα απωθημένο στην «συλλογή» σου.

ImageΓνωρίζονται και χωρίζονται οι άνθρωποι, για να γίνουν ιστορίες και αναμνήσεις τα βράδια σε ταράτσες. Πώς αλλιώς θα συνεχίσει η ζωή; Πώς θα ξενυχτούσαν τόσα μπαλκόνια κάθε βράδυ; Πώς θα μαθαίναμε να εκτιμάμε αυτά που μας προσφέρονται πριν να είναι αργά; Πώς αλλιώς αν δεν μας τα παίρναν μακριά;

Μπορείς να σε φανταστείς σε 40 χρόνια; Είσαι χαρούμενος; Είσαι πλήρης; Αν ναι, τα κατάφερες. Αν όχι, τι έφταιξε; Είμαι σ’ένα σταυροδρόμι και κοιτάω δεξιά και αριστερά. Κοιτάω πίσω και βλέπω 10 ανθρώπους… Άραγε ήρθε η ώρα                                                                                                                                    να πούμε αντίο;

Advertisements

About speira_mag

ανεξάρτητο μαθητικό περιοδικό
This entry was posted in extras and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Πότε θα πούμε αντίο;

  1. Konstantina says:

    “Κάθε χωρισμός, είναι ένας μικρός θάνατος ” μου έγραψε ένας καθηγητής μου πίσω από την Ιστορία κατεύθυνσης όταν με το τέλος των Πανελλαδικών του πήγα περιχαρής τα αποτελέσματα και του ζήτησα να μου γράψει κάτι να τον θυμάμαι…
    8 χρόνια αργότερα και μετά από μερικούς “μικρούς θανάτους” θαρρώ πως είχε κάποιο δίκιο…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s