για το Mistero Buffo του Ντάριο Φο

της Νίκης Κωνσταντίνου Σγουρού

ImageΈχετε νιώσει ποτέ εκείνη τη μελαγχολία μετά από μια πολύ καλή παράσταση; Εκείνο το συναίσθημα, εκείνη την ανάγκη να μοιραστείτε το υπέροχο εκείνο που συνέβη με τον υπόλοιπο κόσμο;

Και το κακό είναι πως ποτέ δεν καταφέρνω να γράψω όλα όσα θέλω να πω για μια παράσταση. Μπλέκονται οι εικόνες, τα λόγια, οι ιδέες, τα προσωπικά βιώματα και φτιάχνουν έναν υπέροχο χαμό στο μυαλό μου, που με κάνει να πηγαίνω από το ένα στο άλλο, να πετάγομαι από τη μια κουβέντα στην επόμενη χωρίς συνοχή. Με κάνει υπερκινητική και υπερσκεφτική -αν μπορεί να υπάρξει ένας όρος αντίστοιχος για την έντονη κινητικότητα του μυαλού.

Χάρηκα τόσο όταν είδα πως το Mistero Buffo θα παιχτεί στη Θεσσαλονίκη πάλι, το περίμενα πως και πως, θυμάστε, το έλεγα από Imageτο προηγούμενο κείμενό μου, για τις Τραχίνιες. Είδα πάλι την αγαπημένη μου ομάδα Επτάρχεια σύσσωμη αυτή τη φορά σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Μας καλωσόρισαν σε ένα θέατρο-σπίτι τους, μας ξεδίπλωσαν ένα μυστήριο. Μια παράσταση κεφάτη, που δεν κλείνει τα φώτα, ούτε απομονώνεται στην σκηνή, αλλά συνομιλεί με τους θεατές, τους κλείνει το μάτι, τους κοιτά στα μάτια, τους κάνει να γελάσουν βαθιά και ουσιαστικά. Παλιές και απρόβλεπτες θρησκευτικές ιστορίες γίνονται ένα κοινό αστείο, μια πλάκα, ένα χαρούμενο κόλπο. Η θρησκεία, ιδωμένη από την σκοπιά της λαϊκής παράδοσης, γίνεται πεδίο πειραματισμού, δοκιμής, παιχνιδιού. Αναρωτιέμαι πόσο ουσιαστικότερο θα ήταν ένα μάθημα θρησκευτικών παιγμένο όπως αυτό το έργο ή ακόμα καλύτερα αυτούσιο το έργο ως μάθημα θρησκευτικών. Τα  πράγματα στις σωστές ανθρώπινες διαστάσεις τους, εγγυώμαι πως δεν θα τιθόταν θέμα απαλλαγής… Ο γελωτοποιός και η ανάγκη να ξεφύγεις, το αιώνιο μυστήριο του χιούμορ, η υπόσχεση του αλλιώτικου, η καθαρτήρια ιεροτελεστία του γέλιου, ένα όμορφο βράδυ.Image

Βλέπετε, μου είναι αδύνατον να γράψω για μια παράσταση, νιώθω πως δεν έχω πει τίποτα και πάλι με πιάνει αυτή η γλυκιά μελαγχολία.

(!) Το Mistero Buffo, από την ομάδα Επτάρχεια και σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου παιζόταν μέχρι και σήμερα, Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου, στο θέατρο Αυλαία. Ελπίζω να έρθει πάλι, για τρίτη φορά! 

http://www.youtube.com/watch?v=RwmOtL5n5Y4

Advertisements

About speira_mag

ανεξάρτητο μαθητικό περιοδικό
This entry was posted in extras and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s