μια καλοκαιρινή ιστορία

της Ιφιγένειας Παπούλη

ImageΤέλη Ιουλίου κιόλας και με το που έπιασα το στυλό να γράψω, το στυλό παίζει στα δάχτυλά μου. Έχω ξεχάσει να γράφω; Το δέρμα ξηρό από το αλάτι, δυο τούφες μαλλιών ξανθαίνουν αδιάκοπα κάτω από το ζεματιστό ήλιο. Σκέψεις αλλιώτικες, συνοδευμένες από κάποιο φρέσκο καλοκαιρινό φρούτο ή νόστιμο παγωτό λεμόνι, αντικαθιστούν άλλες παλιές, που πάνω μου κολλούσαν ενοχλητικά κι άρρωστα σαν λιωμένο κερί. Ίσως- ίσως στολισμένες από τις τσαλακωμένες ζωγραφιές των μικρών ζιζανίων που τρέχουν, φωνάζουν, πλατσουρίζουν γύρω μου. Στην απόλυτη χαλάρωση, ξαπλωμένες με την ξαδέρφη μου στον καναπέ, η 4χρονη Μελίνα γυρνά και, σε μια ομολογουμένως αφοπλιστική απόφανση ωριμότητας, ανοίγει τη συζήτηση:

-Εσύ δε μου είπες πως τους φίλους σου τους αγαπάς και τώρα που είστε μακριά σου λείπουν;

-Ναι, όντως σου το είπα…

-Μα καλά, τότε γιατί μαλώνετε και δε μιλάτε κιόλας μετά; Μεγάλοι άνθρωποι δεν είστε; Οι μεγάλοι μαλώνουν, φωνάζουν και μετά από λίγο ξεμαλώνουν, αγκαλιάζονται και μιλάνε και πάλι αγαπιούνται ξανά από την αρχή.

Κοκαλώνω για λίγα δευτερόλεπτα. Το ερώτημά της εύλογο το δίχως άλλο. Ξαναγυρνώ σ’ αυτήν, κλασικότατα ετοιμόλογη:

-Μελίνα, εσύ τη μαμά σου δε την αγαπάς; Είμαι σίγουρη πως ναι. Κι εκείνη σ ’αγαπάει, κι όμως, μαλώνετε συχνά.

-Εκείνη ξέρει όμως πότε είμαι κακή και πότε καλή. Αυτή ξέρει, ξέρει πότε να κάνει τι. Εγώ δε ξέρω γιατί είμαι μικρή. Σωστά;

Και τι απαντάς; Εμ… δεν απαντάς. «Σωστά…», λέω ξεψυχισμένα. Προσπαθώντας να ανακτήσω την προηγούμενη ανεμελιά, τη σηκώνω απότομα στην αγκαλιά μου και βγαίνουμε έξω. Πηγαίνουμε μια μεγάλη βόλτα με το παλιό μπλε ποδήλατο. Αναπνέω ανακουφισμένη τη θάλασσα, οι γλάροι μου κρατούν συντροφιά, κι οι καρακάξες ακόμα… Παρακολουθώ προσηλωμένα ένα καβούρι να σκαρφαλώνει στο βράχο στην άκρη της θάλασσας. Αναγκαστική απομάκρυνση, αποκοπή από μέρη, ανθρώπους, καταστάσεις που ίσως χρειαζόμαστε χρόνο να αναθεωρήσουμε. Το μυαλό μου καθαρίζει, κάθε κύτταρό μου δικαιούται πια να αποζητά την κάθαρση και την εξυγίανση, απαλλαγμένο πια απ’ αυτά που το βάραιναν καιρό τώρα.

ImageΓυρνάμε μετά από μια δροσιστική βουτιά στα ρηχά και βρεγμένες ακόμη τρώμε στο σπίτι από ένα ζουμερό πορτοκάλι και μερικά σταφύλια. Ακόμη σκέφτομαι. Το ‘χαμε ξαναπεί σε περιπτώσεις παρόμοιες, τότε, με την φίλη μου την αγαπημένη… Ο καθένας βρίσκεται στην σκηνή τη δική του και παίζει αδιάκοπα. Παίζει, παίζει, παίζει. Η ουσία πια βρίσκεται για εμένα αποκλειστικά στο κοινό, σ’ αυτούς που με βλέπουν, με θαυμάζουν, ενδιαφέρονται να με κοιτούν. Περασμένοι θεατές που βαρέθηκαν, κουράστηκαν, δεν ήθελαν πια να παρακολουθούν το έργο για λόγους δικούς τους ή δικούς μας, περνούν στα παρασκήνια. Τους κρατώ πια εκεί και τους κοιτώ κι εγώ κλεφτά απ’ τη σκηνή με περισσή αγάπη –τους αξίζει άλλωστε. Σημασία όμως έχει να ξέρεις να αντέχεις. Να περνάς δυσκολίες, να κάνεις τόσα λάθη που να μη μπορείς να τα μετρήσεις, να ξανασηκώνεσαι, να πέφτεις, να συνεχίζεις και χωρίς αλλωνών το χειροκρότημα, να γλιστράς και παρ’ όλα αυτά να συνεχίζεις να χορεύεις και να παίζεις. Γιατί όλα είναι στην ορχήστρα, ούτε πιο πίσω, ούτε πιο μπροστά. Τόσος καιρός, κάρτες, γράμματα, φαιά ουσία, όνειρα κι εφιάλτες πια αιωρούνται. Θα χαθούν, θα ξανακαρφωθούν στο έδαφος, αφού βέβαια πρώτα προσγειωθούν βίαια στα κεφάλια μας; Κανείς δε ξέρει. Και να και κάτι που λέω πάντα: Αυτό δεν είναι το παιχνίδι; Χάνεσαι, βρίσκεσαι, ξαναπέφτεις, ξανασηκώνεσαι… «…κι αγαπάς ξανά, πάλι απ’ την αρχή.»

Κοντεύει δέκα πια, βάζω τις μικρές στο κρεβάτι και μαζί μ’ αυτές με παίρνει κι εμένα ο ύπνος. Αναπνέω μια ανέλπιστη πληρότητα, με άρωμα καλοκαιριάτικο. Κοχύλια, κουκουνάρια και κόκκοι άμμου πεταμένοι εδώ κι εκεί. Αρώματα Χαλκιδικής με λίγη ρίγανη από την γλάστρα στη βεράντα. Το δικό μου καλοκαίρι, η δικιά μου φάση φιξαρίσματος. Ένας χειμώνας περιμένει κλεισμένος στη ντουλάπα, μαζί με τα τσάγια και τα πουλόβερ μου. Καλοκαίρι, καλοκαίρι.

Advertisements

About speira_mag

ανεξάρτητο μαθητικό περιοδικό
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s