Στον αστερισμό των Διδύμων

για το βιβλίο της Ελένης Σβορώνου, κείμενο και ερωτήσεις της Αναστασίας Τολμαΐδου

ImageΛοιπόν, το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι άρθρο. Κριτική; Μπα, δεν θα το ‘‘λεγα. Μήπως καμιά περίληψη; Με τίποτα. Κάποιο μυθιστόρημα, μια αφήγηση; Δεν νομίζω.

Για όσους αναρωτιούνται περί τίνος πρόκειται, παρακάτω, είναι οι μαζεμένες οι σκέψεις και τα συναισθήματα μου για τον ”Αστερισμό των Διδύμων”. Ούτε παραμύθι έγραψα λοιπόν , ούτε κανένα αστυνομικό βιβλίο. Κι όχι φίλε αναγνώστη, δεν αναφέρομαι σε κάποιον περίεργο ωροσκόπο. Στις επόμενες παραγράφους -που ίσως μοιάζουν με εκείνες που μας έβαζαν να γράφουμε στο δημοτικό- θα αναφερθώ σε ένα βιβλίο. Ένα βιβλίο που δεν θα περάσει απαρατήρητο.

Αν και ολιγοσέλιδο, το νόημα του είναι βαθύ. Βαθύ αλλά ταυτόχρονα κατανοήσιμο για παιδιά περίπου των 12 ετών. Γιατί σε τέτοια παιδιά απευθύνεται ο ”Αστερισμός των Διδύμων”, της Ελένης Σβορώνου.

Ένα βιβλίο, γύρω στις πενήντα σελίδες, που αναλύει παρά το μέγεθός του σημαντικά θέματα. Το κατά πόσο δηλαδή η εξωτερική εμφάνιση παίζει σημαντικό ρόλο στις ζωές των εφήβων, τη σχέση τους με το διαδίκτυο αλλά ακόμη και την αδελφική αγάπη και αλληλοεκτίμηση.

Κι αν ακόμη αναρωτιέστε, πως χωράνε όλα αυτά σε ένα τόσο μικρό βιβλίο, σας προτείνω να διαβάσετε την ιστορία της Λεώνης και να ανακαλύψετε μόνοι σας.

Παρακάτω, μίλησα η ίδια με την συγγραφέα του βιβλίου:

Πώς εμπνευστήκατε να γράψετε ένα τέτοιο βιβλίο, απευθυνόμενο σε παιδιά στην εφηβεία;Image

Καταρχήν σας ευχαριστώ από καρδιάς για την πρόσκληση στην υπέροχη Σπείρα και τα καλά σας λόγια. Όχι εγώ, δηλαδή, η Λεωνή. Ήθελε να σας συναντήσει, ήθελε να σας τα πει, να ρωτήσει αν οι δικές της ανησυχίες σας «λένε» κάτι, αν σας αγγίζουν. Ή αν είναι μόνη…

Και η απάντηση στην ερώτηση είναι απλή. Η Λεωνή με επισκέφθηκε (πραγματικά άρχισα να ακούω τη φωνή της) και δεν έλεγε να φύγει αν δεν κατέγραφα αυτά που ήθελε να σας πει. Άραγε εσείς νιώθετε ποτέ ότι μια φωνή μέσα σας έχει επείγουσα ανάγκη να εκφραστεί; Αν ναι, γράψτε!

Ποια ήταν η αρχική σας ιδέα για την πλοκή του βιβλίου;

Σιγά σιγά ήρθε η πλοκή. Στην αρχή το μόνο που ήξερα ήταν ότι η Λεωνή ήταν ένα αγοροκόριτσο που ήθελε να πετάξει με ένα skateboard αλλά δεν είχε ιδέα, ακόμη, από το άθλημα! Ζούσε με τη φαντασία της αυτό που θα ήθελε να είναι και έφτιαξε μια περσόνα, ένα alter ego, ένα avatar, τρόπον τινά, στο blog της. Και μετά άρχισαν τα σκούρα! Ο νεαρός που ανταποκρίθηκε στα γραπτά της έκανε τη δουλειά, όχι εγώ!

Πετύχατε αυτό που θέλατε;

Να επικοινωνήσω μαζί σας, με τα παιδιά της ηλικίας σας. Αυτό ήθελα. Το πέτυχα ίσως λιγάκι και χαίρομαι πολύ!

Και το μήνυμα που ήθελα να περάσω μέσα από το βιβλίο είναι απλό: Έχε εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, ακόμη κι αν νιώθεις λίγο outsider. Aν δε θέλεις να πηγαίνεις με το ρεύμα, αν δεν σου αρέσουν τα ρούχα που φοράνε όλοι, οι κουβέντες, οι εκφράσεις τους, αν την έχεις δει κάπως αλλιώς. Δύσκολο, δε λέω. Όλοι θέλουμε να ανήκουμε. Να γινόμαστε αποδεκτοί. Αλλά αν η Λεωνή ήταν σαν όλα τα παιδιά της τάξης της, δε θα είχαμε ηρωίδα!

Εσείς, υπήρξατε μήπως σε παρόμοια θέση με την πρωταγωνίστρια;

Ε, μαγειρεύουμε τις εμπειρίες μας όλοι οι συγγραφείς!

Το βιβλίο, αναφέρεται κυρίως σε μια κοπέλα, που νιώθει ανασφαλής με τον εαυτό της. Τι θα λέγατε σε μια τέτοια κοπέλα, που δεν αισθάνεται άνετα ούτε μέσα στο ίδιο της το πετσί;

Προχτές, σε μια παρουσίαση που έκανα σε εφήβους, στον Μήνα Εφηβείας, (το εργαστήριο λεγόταν το ασανσέρ της αυτοπεποίθησης), ένα κορίτσι με ρωτούσε επίμονα πώς μπορεί να τονώσει την αυτοπεποίθηση της. Ήταν λίγο πιο κοντή από τα άλλα παιδιά και λίγο στρουμπουλή. Ήταν φανερό ότι ήταν απομονωμένη. Μου είπε «είναι το θέμα της εμφάνισης ε;». Σπάραξε η καρδιά μου. Ήταν μια πανέξυπνη και πολύ γλυκιά κοπέλα. Δεν έβλεπα τίποτα το άσχημο απάνω της. Αλλά τα παιδιά και οι έφηβοι είστε σκληροί. Έτσι ήταν πάντα. Λίγο να διαφέρεις, μπαίνεις στο στόχαστρο. Όμως τελικά οι δυσκολίες που συναντάμε στα παιδικά και εφηβικά χρόνια μάς κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Ενεργοποιούν δυνάμεις. Οι απολύτως «επιτυχημένοι» εφησυχάζουν…

Και τέλος τι πιστεύετε για την σχέση των νέων με το διαδίκτυο σήμερα;

Ζηλεύω τους νέους που ξέρουν απέξω και ανακατωτά τα μυστικά του διαδικτύου, που ζούνε σε αυτό τον μαγικό κόσμο. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι να μεγαλώνεις με το διαδίκτυο. Από την άλλη, υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά και αυτή την φοβάμαι. Είχα δει το Chatroom, εφηβικό θέατρο από τη Βρετανία που παίχτηκε πριν δυο τρία χρόνια στην Αθήνα. Έφηβος με τάσεις αυτοκτονίας και «φίλοι» να τον ωθούν να προχωρήσει… Ε, ας το κλείνουμε το ρημάδι που και που, να πάμε σινεμά με την παρέα και με τόνους ποπ κορν καλύτερα! Όλα με μέτρο!

Και τέλος, υπάρχει κάτι που θέλετε να διευκρινίσετε για το μυθιστόρημά σας;

Ότι δεν πιστεύω στα ζώδια!

Ευχαριστώ πολύ παιδιά.

Και εμείς ευχαριστούμε.

Advertisements

About speira_mag

ανεξάρτητο μαθητικό περιοδικό
This entry was posted in extras and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s