Και για σπουδές τι σκέφτεσαι;

της Δάφνης Καλαφάτη

ImageΕίναι κι αυτά τα απογεύματα που κάθεσαι και σκέψεις γεννιούνται στο μυαλό σου ακούσια και αθώα. Τι θα γινόταν αν ζούσα σε μια άλλη ήπειρο, τι θα γινόταν αν οι γονείς μου δεν είχαν γνωριστεί, τι θα κάνω σε ένα χρόνο από τώρα;

Και, εντάξει, σε μια άλλη ήπειρο θα είχα πιο μεγάλο η πιο μικρό ποσοστό μελανίνης, αν δεν γνωρίζονταν οι γονείς μου πιθανότατα να μην είχα γεννηθεί, αλλά του χρόνου τέτοια μέρα τι θα κάνω; Αυτή η απορία με απασχολεί τελευταία όλο και πιο συχνά.

Είμαι δεκαεφτά χρονών και σε λιγότερο από ένα χρόνο θα έχω τελειώσει το σχολείο. Και μετά, και μετά; Κανείς δε ξέρει, Μόνο εικασίες και επιθυμίες εκφράζονται. Συχνά-πυκνά έρχεται η ερώτηση: “Και για σπουδές τι σκέφτεσαι;”

Πραγματικά πιστεύω πως αυτό το ερώτημα είναι εξίσου τρομακτικό με το “Εσύ πότε θα βρεις ένα καλό παιδί να νοικοκυρευτείς;” Εγώ ευτυχώς έχω να αντιμετωπίσω μόνο ένα από τα δύο για την ώρα. Αυτό όμως δε σημαίνει πως τα πράγματα γίνονται ευκολότερα.

Τα διλήμματα και τα ερωτήματα πολλά: Ελλάδα ή εξωτερικό; Μικρή ή μεγάλη πόλη στο εξωτερικό; Και τι σκέφτεσαι να σπουδάσεις; Ποιες πόλεις έχεις στο μυαλό σου; Κι όταν δεν τα έχεις σκεφτείς ο ίδιος σου όλα τα παραπάνω, όταν σε πιάνουν οι ερωτήσεις απροετοίμαστο θες να σου κοπεί η γλώσσα και να αναγκαστείς να σωπάσεις χωρίς δικαιολογίες.

Και είναι μετά και οι δεύτερες σκέψεις, οι ύπουλες, που έρχονται λίγο πριν αποκοιμηθείς ή μετά από έναν καυγά με τους γονείς σου.

Υπάρχουν τα κονδύλια που θα υποστηρίξουν τις σπουδές σου;Image

Θα καταφέρεις να επιτύχεις την εισαγωγή σου στο πανεπιστήμιο και να μην απογοητεύσεις τον εαυτό σου, την οικογένεια σου και όλους αυτούς που ρωτούσαν για τις σπουδές σου από ενδιαφέρον ένα χρόνο πριν;

Θα επιβιώσεις χωρίς χτυπήματα κάτω από τη ζώνη σε μια ξένη χώρα χωρίς τους στενούς σου φίλους, την γκρίνια της οικογένειας σου και τα άσκοπα καθημερινά τηλεφωνήματα της γιαγιάς σου;

Και το ξέρεις πως δυνατός χαρακτήρας δεν είσαι.

Πως θα διώχνεις τη μοναξιά που θα φράζει τα πνευμόνια σου;

Κι αν η συγκάτοικος σου τρώει απ’ το πάτωμα; Αν βάζει κάλτσες στο πλυντήριο πιάτων, ζει με κατσαρίδες και δημιουργεί σοβαρές σχέσεις της μιας βραδιάς κάθε βραδιά;

Και πως θα σε ξεματιάζουν απ’ το Skype όταν δε θα θες να πάρεις Depon;

Όταν κλείνεις το πορτάκι της ανησυχίας και του άγχους απολαμβάνεις τη βόλτα σου στην Ικτίνου σαν να ζεις στο σήμερα. Όταν ανοίγεις αυτό το πορτάκι κουλουριάζεσαι σε στάση εμβρύου και κοιμάσαι σαν να κάνεις πρόβα θανάτου.

ImageΚαι πως λύνεται το πρόβλημα; Με τον καιρό. Περιμένεις καρτερικά και όλο το περιβάλλον σου (καλώς εχόντων των πραγμάτων) σε βοηθάει για να πάρεις την πιο σωστή απόφαση. Ή τουλάχιστον αυτό κάνω εγώ.

Υ.Γ. Άλλωστε, για να ευθυμήσουμε και λίγο, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, γι αυτό και το ΙΚΑ σου κλείνει ραντεβού μετά από τρεις μήνες.

(!) Οι φωτογραφίες είναι της Ζυράννας Στόικου από το Βερολίνο.

Advertisements

About speira_mag

ανεξάρτητο μαθητικό περιοδικό
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Και για σπουδές τι σκέφτεσαι;

  1. Maria Aliferi says:

    Αγαπητή Δάφνη,
    Μας χωρίζουν μερικές δεκαετίες, αλλά μας ενώνει ένα κοινό ενδιαφέρον, την κάθε μια από άλλη σκοπιά, όμως νομίζω, ότι κάπου μπορούμε να συναντηθούμε. Θα αναρωτιέσαι ποια είμαι και πως σε βρήκα. Τρύπωσα στα δικά σου τα χωράφια, «άνοιξα το πορτάκι της ανησυχίας και του άγχους» και μπήκα απρόσκλητη. Ίσως δεν είναι η πρώτη φορά που σου συμβαίνει. Δεν ξέρω αν σου έχουν ανοίξει κρυφά το ημερολόγιο σου « με καλές προθέσεις» « πάντα για το καλό σου» εμένα πάντως στην ηλικία σου μου είχε συμβεί. Θα μου πεις «ας πρόσεχα» θα σου απαντήσω συμφωνώ μαζί σου, αλλά, ξέρεις, όσο και αν νόμιζα τότε, ότι ήμουν αντικομφορμίστρια, καταλαβαίνω τώρα, ότι πιο πολύ ήμουν αντιδραστική, παρά ότι προστάτευα τα χωράφια μου, στην ουσία.
    Πάντως θέλω να σε διαβεβαιώσω ότι δεν έχω σκοπό να κάνω κάτι πίσω από την πλάτη σου και για αυτό οφείλω να σου δείξω την ταυτότητα μου ευθύς αμέσως. Βέβαια την τελική απάντηση δεν θα την δώσω μόνη μου, μόνο εσύ ξέρεις πως νοιώθεις διαβάζοντας το γράμμα μου. Αν λοιπόν, νοιώθεις άσχημα, σου ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη. Αν νοιώθεις αμήχανα νομίζω ότι αυτό είναι φυσικό, δεν σου κρύβω ότι και η δική μου έφηβος μέσα μου αισθάνεται αμηχανία.
    Δεν θα το πιστέψεις, αλλά είμαι Ψυχολόγος, βετεράνος στη θεραπεία εφήβων , δούλεψα για χρόνια σε ένα από τα πρώτα θεραπευτικά κέντρα για εφήβους που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα . Είμαι στη διαδικασία δημιουργίας ενός blog για την εφηβεία και ψάχνοντας από δω και από κει τι γράφουν οι έφηβοι διαδικτυακά σε βρήκα.
    Είναι φυσικό να αναρωτιέσαι πως μια Ψυχολόγος μπορεί να είναι αξιόπιστη όταν μιλάει για τον εαυτό της, εφόσον πρέπει να είναι ουδέτερη για να μπορεί ο άλλος να φαντάζεται ελεύθερα ότι του περνάει από το μυαλό. Θα σου απαντήσω ότι τα πράγματα σε μια θεραπευτική σχέση είναι διαφορετικά , από μια δημόσια συνομιλία, στην οποία ο Ψυχολόγος μπορεί να μιλήσει για τον εαυτό του, αν κρίνει πως αυτό όχι μόνο δεν βλάπτει κανένα αλλά μπορεί και να είναι και δημιουργικό . Και θέλω να σου ομολογήσω ότι υπάρχει ένα κομμάτι μέσα μας σε άλλους λιγότερο και σε άλλους περισσότερο ζωντανό, που από καιρού εις καιρό θέλουμε να συνομιλήσουμε με αυτό που αποκαλώ τον «εσωτερικό έφηβο», τον «αιώνιο έφηβο» που κουβαλούμε σε όλους τους κύκλους της ζωής μας. Και αυτό μπορεί να συμβαίνει είτε γιατί έχουμε κομμάτια που είναι ακόμη αθεράπευτα, «ο αθεράπευτος έφηβος» και θέλουμε να τα θεραπεύσουμε, είτε γιατί θέλουμε να επιστρέψουμε στο παρελθόν σε εκείνες τις αποφασιστικές στιγμές που μας χάραξαν είτε για να τις απαλύνουμε, είτε για να τις συνδέσουμε με το τώρα με νέους τρόπους ….
    Με άγγιξε το κείμενο σου για αυτό αποφάσισα να σου γράψω. Νομίζω ότι μπορεί να συμβεί σε πολλούς ανθρώπους να μην είναι έτοιμοι να απαντήσουν στην ερώτηση «και για σπουδές τι σκέφτεσαι»; Και κατά τη γνώμη μου, θέλει θάρρος και τόλμη να μπορεί να το πει κανείς ανοιχτά στον εαυτό του πρώτα από όλα, να μπορεί να περιμένει πριν απαντήσει σε αυτή την ερώτηση, παρά να κρύβεται πίσω από ψεύτικες επιδιώξεις .
    Την κρίσιμη στιγμή που γίνεται το πέρασμα από την Τρίτη λυκείου «προς τα πού»; μπορεί ένας νέος να βρεθεί απροετοίμαστος να απαντήσει ειλικρινά και σε πραγματική συμφωνία με τον εαυτό του, για πολλούς και διάφορους λόγους. Υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν τι θέλουν να σπουδάσουν από τότε που γεννήθηκαν: τα μεγάλα ταλέντα. Υπάρχουν άλλοι που είναι προγραμματισμένοι από το σχολείο προς μια κατεύθυνση και μελετούν πυρετωδώς για να έχουν εξασφαλισμένη την είσοδο στη σχολή που έχουν διαλέξει. Υπάρχουν άλλοι που κυνηγάνε την αποτυχία σε όλα τα σχολικά χρόνια σαμποτάροντας κάθε προσπάθεια μάθησης. Υπάρχουν παιδιά που δεν τους ρώτησε ποτέ κανείς από το περιβάλλον τους, τι θέλουν, τι τους αρέσει, τι τους ταιριάζει, τι μπορούν. Υπάρχουν άλλα που τους επιβάλλουν από το περιβάλλον τους έμμεσα ή άμεσα να σπουδάσουν αυτό που θέλουν οι άλλοι, «η κοινωνία» «η μόδα» και εκείνα ακολουθούν χωρίς να αναρωτηθούν τι θέλουν οι ίδιοι. Υπάρχουν παιδιά που αισθάνονται ένα κενό και δεν ξέρουν τι πραγματικά θέλουν και χρειάζονται το χρόνο τους και την κατάλληλη βοήθεια για να κάνουν το βήμα της επιλογής και να πάρουν την ευθύνη της απόφασης. Υπάρχουν…. Υπάρχουν…..άπειρες διαφορετικές περιπτώσεις και είναι κρίμα να τα βάζουμε όλα στο ίδιο καλάθι και να τα ισοπεδώνουμε..
    Όταν στη δεκαετία του ‘70 έφτασε η στιγμή να απαντήσω στο «και για σπουδές τι σκέφτεσαι»; ήμουν απροετοίμαστη να απαντήσω με σιγουριά, μου άρεσαν πολλά και διαφορετικά πράγματα. Τη πρώτη χρονιά μετά το Λύκειο έκανα πιάνο και γλώσσες. Στο Ωδείο, λοιπόν, ένας συμφοιτητής μου αρκετά μεγαλύτερος μου όταν του εμπιστεύτηκα και διάβασε τα εφηβικά μου κείμενα μου είπε: «εσύ δεν είσαι για τα Ελληνικά Πανεπιστήμια πρέπει να σπουδάσεις ή Ψυχολογία ή Κοινωνιολογία». Αυτή λοιπόν η πρόταση ήρθε και κούμπωσε με τις ανησυχίες μου και τα ενδιαφέροντα μου αλλά και με το πάθος μου να κάνω κάτι εκτός Ελλάδας «να βγω απ’ αυτή τη φυλακή» όπως τραγούδαγε ο Σαββόπουλος τότε, γιατί το τότε είναι η εποχή της Δικτατορίας (στο τέλος της βέβαια), και η Ψυχολογία δεν υπήρχε στα Ελληνικά Πανεπιστήμια. Κάπως έτσι εγώ βοηθήθηκα και έδωσα την πρώτη μου απάντηση στο τι θα σπουδάσω.
    Ακολούθησε το δεύτερο βάσανο που ήθελε αντιμετώπιση για να γιατρευτεί..
    «Υπάρχουν τα κονδύλια που θα υποστηρίξουν τις σπουδές σου». Και θα πρόσθετα «υπάρχει κάποιος που υποστηρίζει την επιλογή σου»; εκτός από τον συμφοιτητή σου;
    Στην περίπτωση μου όχι μόνο η Ψυχολογία δεν ήταν της μόδας αλλά διαφωνούσε με την επιλογή μου το άμεσο μου περιβάλλον, ο καθένας για δικούς του λόγους. Παρ’ όλα αυτά εγώ μπόρεσα και πήρα υποτροφία και άνοιξα τα φτερά μου και πέταξα: γιατί βρήκα στο πρόσωπο των καθηγητών μου εκείνους που ζητούσαν την άποψη μου και την σεβόντουσαν. Το ποιος θα μας βοηθήσει και θα μας υποστηρίξει τέτοιες κρίσιμες στιγμές ποικίλει. Είναι μέσα στους κανόνες του παιχνιδιού ότι άλλοι μπορούν και άλλοι δεν μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο.
    Σε κάθε περίπτωση, οποιαδήποτε επιλογή έχει και το τίμημα της. Σημασία έχει να έρθει αυτή η στιγμή της απόφασης της ανάληψης της ευθύνης και των συνεπειών της. Και αυτό δεν μπορεί να το κάνει κανένας άλλος εκτός από εμάς τους ίδιους.
    Σου εύχομαι να έρθει και σε σένα αυτή η στιγμή την ώρα που εσύ θα κρίνεις.
    Καλό κουράγιο και καλή επιτυχία.
    Και σε ευχαριστώ που μου επέτρεψες να ταξιδέψω στο παρελθόν μου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s