Και για σπουδές τι σκέφτεσαι;

της Δάφνης Καλαφάτη

ImageΕίναι κι αυτά τα απογεύματα που κάθεσαι και σκέψεις γεννιούνται στο μυαλό σου ακούσια και αθώα. Τι θα γινόταν αν ζούσα σε μια άλλη ήπειρο, τι θα γινόταν αν οι γονείς μου δεν είχαν γνωριστεί, τι θα κάνω σε ένα χρόνο από τώρα;

Και, εντάξει, σε μια άλλη ήπειρο θα είχα πιο μεγάλο η πιο μικρό ποσοστό μελανίνης, αν δεν γνωρίζονταν οι γονείς μου πιθανότατα να μην είχα γεννηθεί, αλλά του χρόνου τέτοια μέρα τι θα κάνω; Αυτή η απορία με απασχολεί τελευταία όλο και πιο συχνά.

Είμαι δεκαεφτά χρονών και σε λιγότερο από ένα χρόνο θα έχω τελειώσει το σχολείο. Και μετά, και μετά; Κανείς δε ξέρει, Μόνο εικασίες και επιθυμίες εκφράζονται. Συχνά-πυκνά έρχεται η ερώτηση: “Και για σπουδές τι σκέφτεσαι;”

Πραγματικά πιστεύω πως αυτό το ερώτημα είναι εξίσου τρομακτικό με το “Εσύ πότε θα βρεις ένα καλό παιδί να νοικοκυρευτείς;” Εγώ ευτυχώς έχω να αντιμετωπίσω μόνο ένα από τα δύο για την ώρα. Αυτό όμως δε σημαίνει πως τα πράγματα γίνονται ευκολότερα.

Τα διλήμματα και τα ερωτήματα πολλά: Ελλάδα ή εξωτερικό; Μικρή ή μεγάλη πόλη στο εξωτερικό; Και τι σκέφτεσαι να σπουδάσεις; Ποιες πόλεις έχεις στο μυαλό σου; Κι όταν δεν τα έχεις σκεφτείς ο ίδιος σου όλα τα παραπάνω, όταν σε πιάνουν οι ερωτήσεις απροετοίμαστο θες να σου κοπεί η γλώσσα και να αναγκαστείς να σωπάσεις χωρίς δικαιολογίες.

Και είναι μετά και οι δεύτερες σκέψεις, οι ύπουλες, που έρχονται λίγο πριν αποκοιμηθείς ή μετά από έναν καυγά με τους γονείς σου.

Υπάρχουν τα κονδύλια που θα υποστηρίξουν τις σπουδές σου;Image

Θα καταφέρεις να επιτύχεις την εισαγωγή σου στο πανεπιστήμιο και να μην απογοητεύσεις τον εαυτό σου, την οικογένεια σου και όλους αυτούς που ρωτούσαν για τις σπουδές σου από ενδιαφέρον ένα χρόνο πριν;

Θα επιβιώσεις χωρίς χτυπήματα κάτω από τη ζώνη σε μια ξένη χώρα χωρίς τους στενούς σου φίλους, την γκρίνια της οικογένειας σου και τα άσκοπα καθημερινά τηλεφωνήματα της γιαγιάς σου;

Και το ξέρεις πως δυνατός χαρακτήρας δεν είσαι.

Πως θα διώχνεις τη μοναξιά που θα φράζει τα πνευμόνια σου;

Κι αν η συγκάτοικος σου τρώει απ’ το πάτωμα; Αν βάζει κάλτσες στο πλυντήριο πιάτων, ζει με κατσαρίδες και δημιουργεί σοβαρές σχέσεις της μιας βραδιάς κάθε βραδιά;

Και πως θα σε ξεματιάζουν απ’ το Skype όταν δε θα θες να πάρεις Depon;

Όταν κλείνεις το πορτάκι της ανησυχίας και του άγχους απολαμβάνεις τη βόλτα σου στην Ικτίνου σαν να ζεις στο σήμερα. Όταν ανοίγεις αυτό το πορτάκι κουλουριάζεσαι σε στάση εμβρύου και κοιμάσαι σαν να κάνεις πρόβα θανάτου.

ImageΚαι πως λύνεται το πρόβλημα; Με τον καιρό. Περιμένεις καρτερικά και όλο το περιβάλλον σου (καλώς εχόντων των πραγμάτων) σε βοηθάει για να πάρεις την πιο σωστή απόφαση. Ή τουλάχιστον αυτό κάνω εγώ.

Υ.Γ. Άλλωστε, για να ευθυμήσουμε και λίγο, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, γι αυτό και το ΙΚΑ σου κλείνει ραντεβού μετά από τρεις μήνες.

(!) Οι φωτογραφίες είναι της Ζυράννας Στόικου από το Βερολίνο.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , | 2 Comments

Στον αστερισμό των Διδύμων

για το βιβλίο της Ελένης Σβορώνου, κείμενο και ερωτήσεις της Αναστασίας Τολμαΐδου

ImageΛοιπόν, το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι άρθρο. Κριτική; Μπα, δεν θα το ‘‘λεγα. Μήπως καμιά περίληψη; Με τίποτα. Κάποιο μυθιστόρημα, μια αφήγηση; Δεν νομίζω.

Για όσους αναρωτιούνται περί τίνος πρόκειται, παρακάτω, είναι οι μαζεμένες οι σκέψεις και τα συναισθήματα μου για τον ”Αστερισμό των Διδύμων”. Ούτε παραμύθι έγραψα λοιπόν , ούτε κανένα αστυνομικό βιβλίο. Κι όχι φίλε αναγνώστη, δεν αναφέρομαι σε κάποιον περίεργο ωροσκόπο. Στις επόμενες παραγράφους -που ίσως μοιάζουν με εκείνες που μας έβαζαν να γράφουμε στο δημοτικό- θα αναφερθώ σε ένα βιβλίο. Ένα βιβλίο που δεν θα περάσει απαρατήρητο.

Αν και ολιγοσέλιδο, το νόημα του είναι βαθύ. Βαθύ αλλά ταυτόχρονα κατανοήσιμο για παιδιά περίπου των 12 ετών. Γιατί σε τέτοια παιδιά απευθύνεται ο ”Αστερισμός των Διδύμων”, της Ελένης Σβορώνου.

Ένα βιβλίο, γύρω στις πενήντα σελίδες, που αναλύει παρά το μέγεθός του σημαντικά θέματα. Το κατά πόσο δηλαδή η εξωτερική εμφάνιση παίζει σημαντικό ρόλο στις ζωές των εφήβων, τη σχέση τους με το διαδίκτυο αλλά ακόμη και την αδελφική αγάπη και αλληλοεκτίμηση.

Κι αν ακόμη αναρωτιέστε, πως χωράνε όλα αυτά σε ένα τόσο μικρό βιβλίο, σας προτείνω να διαβάσετε την ιστορία της Λεώνης και να ανακαλύψετε μόνοι σας.

Παρακάτω, μίλησα η ίδια με την συγγραφέα του βιβλίου:

Πώς εμπνευστήκατε να γράψετε ένα τέτοιο βιβλίο, απευθυνόμενο σε παιδιά στην εφηβεία;Image

Καταρχήν σας ευχαριστώ από καρδιάς για την πρόσκληση στην υπέροχη Σπείρα και τα καλά σας λόγια. Όχι εγώ, δηλαδή, η Λεωνή. Ήθελε να σας συναντήσει, ήθελε να σας τα πει, να ρωτήσει αν οι δικές της ανησυχίες σας «λένε» κάτι, αν σας αγγίζουν. Ή αν είναι μόνη…

Και η απάντηση στην ερώτηση είναι απλή. Η Λεωνή με επισκέφθηκε (πραγματικά άρχισα να ακούω τη φωνή της) και δεν έλεγε να φύγει αν δεν κατέγραφα αυτά που ήθελε να σας πει. Άραγε εσείς νιώθετε ποτέ ότι μια φωνή μέσα σας έχει επείγουσα ανάγκη να εκφραστεί; Αν ναι, γράψτε!

Ποια ήταν η αρχική σας ιδέα για την πλοκή του βιβλίου;

Σιγά σιγά ήρθε η πλοκή. Στην αρχή το μόνο που ήξερα ήταν ότι η Λεωνή ήταν ένα αγοροκόριτσο που ήθελε να πετάξει με ένα skateboard αλλά δεν είχε ιδέα, ακόμη, από το άθλημα! Ζούσε με τη φαντασία της αυτό που θα ήθελε να είναι και έφτιαξε μια περσόνα, ένα alter ego, ένα avatar, τρόπον τινά, στο blog της. Και μετά άρχισαν τα σκούρα! Ο νεαρός που ανταποκρίθηκε στα γραπτά της έκανε τη δουλειά, όχι εγώ!

Πετύχατε αυτό που θέλατε;

Να επικοινωνήσω μαζί σας, με τα παιδιά της ηλικίας σας. Αυτό ήθελα. Το πέτυχα ίσως λιγάκι και χαίρομαι πολύ!

Και το μήνυμα που ήθελα να περάσω μέσα από το βιβλίο είναι απλό: Έχε εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, ακόμη κι αν νιώθεις λίγο outsider. Aν δε θέλεις να πηγαίνεις με το ρεύμα, αν δεν σου αρέσουν τα ρούχα που φοράνε όλοι, οι κουβέντες, οι εκφράσεις τους, αν την έχεις δει κάπως αλλιώς. Δύσκολο, δε λέω. Όλοι θέλουμε να ανήκουμε. Να γινόμαστε αποδεκτοί. Αλλά αν η Λεωνή ήταν σαν όλα τα παιδιά της τάξης της, δε θα είχαμε ηρωίδα!

Εσείς, υπήρξατε μήπως σε παρόμοια θέση με την πρωταγωνίστρια;

Ε, μαγειρεύουμε τις εμπειρίες μας όλοι οι συγγραφείς!

Το βιβλίο, αναφέρεται κυρίως σε μια κοπέλα, που νιώθει ανασφαλής με τον εαυτό της. Τι θα λέγατε σε μια τέτοια κοπέλα, που δεν αισθάνεται άνετα ούτε μέσα στο ίδιο της το πετσί;

Προχτές, σε μια παρουσίαση που έκανα σε εφήβους, στον Μήνα Εφηβείας, (το εργαστήριο λεγόταν το ασανσέρ της αυτοπεποίθησης), ένα κορίτσι με ρωτούσε επίμονα πώς μπορεί να τονώσει την αυτοπεποίθηση της. Ήταν λίγο πιο κοντή από τα άλλα παιδιά και λίγο στρουμπουλή. Ήταν φανερό ότι ήταν απομονωμένη. Μου είπε «είναι το θέμα της εμφάνισης ε;». Σπάραξε η καρδιά μου. Ήταν μια πανέξυπνη και πολύ γλυκιά κοπέλα. Δεν έβλεπα τίποτα το άσχημο απάνω της. Αλλά τα παιδιά και οι έφηβοι είστε σκληροί. Έτσι ήταν πάντα. Λίγο να διαφέρεις, μπαίνεις στο στόχαστρο. Όμως τελικά οι δυσκολίες που συναντάμε στα παιδικά και εφηβικά χρόνια μάς κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Ενεργοποιούν δυνάμεις. Οι απολύτως «επιτυχημένοι» εφησυχάζουν…

Και τέλος τι πιστεύετε για την σχέση των νέων με το διαδίκτυο σήμερα;

Ζηλεύω τους νέους που ξέρουν απέξω και ανακατωτά τα μυστικά του διαδικτύου, που ζούνε σε αυτό τον μαγικό κόσμο. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι να μεγαλώνεις με το διαδίκτυο. Από την άλλη, υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά και αυτή την φοβάμαι. Είχα δει το Chatroom, εφηβικό θέατρο από τη Βρετανία που παίχτηκε πριν δυο τρία χρόνια στην Αθήνα. Έφηβος με τάσεις αυτοκτονίας και «φίλοι» να τον ωθούν να προχωρήσει… Ε, ας το κλείνουμε το ρημάδι που και που, να πάμε σινεμά με την παρέα και με τόνους ποπ κορν καλύτερα! Όλα με μέτρο!

Και τέλος, υπάρχει κάτι που θέλετε να διευκρινίσετε για το μυθιστόρημά σας;

Ότι δεν πιστεύω στα ζώδια!

Ευχαριστώ πολύ παιδιά.

Και εμείς ευχαριστούμε.

Posted in extras | Tagged , , , , , , | Leave a comment

μια καλοκαιρινή ιστορία

της Ιφιγένειας Παπούλη

ImageΤέλη Ιουλίου κιόλας και με το που έπιασα το στυλό να γράψω, το στυλό παίζει στα δάχτυλά μου. Έχω ξεχάσει να γράφω; Το δέρμα ξηρό από το αλάτι, δυο τούφες μαλλιών ξανθαίνουν αδιάκοπα κάτω από το ζεματιστό ήλιο. Σκέψεις αλλιώτικες, συνοδευμένες από κάποιο φρέσκο καλοκαιρινό φρούτο ή νόστιμο παγωτό λεμόνι, αντικαθιστούν άλλες παλιές, που πάνω μου κολλούσαν ενοχλητικά κι άρρωστα σαν λιωμένο κερί. Ίσως- ίσως στολισμένες από τις τσαλακωμένες ζωγραφιές των μικρών ζιζανίων που τρέχουν, φωνάζουν, πλατσουρίζουν γύρω μου. Στην απόλυτη χαλάρωση, ξαπλωμένες με την ξαδέρφη μου στον καναπέ, η 4χρονη Μελίνα γυρνά και, σε μια ομολογουμένως αφοπλιστική απόφανση ωριμότητας, ανοίγει τη συζήτηση:

-Εσύ δε μου είπες πως τους φίλους σου τους αγαπάς και τώρα που είστε μακριά σου λείπουν;

-Ναι, όντως σου το είπα…

-Μα καλά, τότε γιατί μαλώνετε και δε μιλάτε κιόλας μετά; Μεγάλοι άνθρωποι δεν είστε; Οι μεγάλοι μαλώνουν, φωνάζουν και μετά από λίγο ξεμαλώνουν, αγκαλιάζονται και μιλάνε και πάλι αγαπιούνται ξανά από την αρχή.

Κοκαλώνω για λίγα δευτερόλεπτα. Το ερώτημά της εύλογο το δίχως άλλο. Ξαναγυρνώ σ’ αυτήν, κλασικότατα ετοιμόλογη:

-Μελίνα, εσύ τη μαμά σου δε την αγαπάς; Είμαι σίγουρη πως ναι. Κι εκείνη σ ’αγαπάει, κι όμως, μαλώνετε συχνά.

-Εκείνη ξέρει όμως πότε είμαι κακή και πότε καλή. Αυτή ξέρει, ξέρει πότε να κάνει τι. Εγώ δε ξέρω γιατί είμαι μικρή. Σωστά;

Και τι απαντάς; Εμ… δεν απαντάς. «Σωστά…», λέω ξεψυχισμένα. Προσπαθώντας να ανακτήσω την προηγούμενη ανεμελιά, τη σηκώνω απότομα στην αγκαλιά μου και βγαίνουμε έξω. Πηγαίνουμε μια μεγάλη βόλτα με το παλιό μπλε ποδήλατο. Αναπνέω ανακουφισμένη τη θάλασσα, οι γλάροι μου κρατούν συντροφιά, κι οι καρακάξες ακόμα… Παρακολουθώ προσηλωμένα ένα καβούρι να σκαρφαλώνει στο βράχο στην άκρη της θάλασσας. Αναγκαστική απομάκρυνση, αποκοπή από μέρη, ανθρώπους, καταστάσεις που ίσως χρειαζόμαστε χρόνο να αναθεωρήσουμε. Το μυαλό μου καθαρίζει, κάθε κύτταρό μου δικαιούται πια να αποζητά την κάθαρση και την εξυγίανση, απαλλαγμένο πια απ’ αυτά που το βάραιναν καιρό τώρα.

ImageΓυρνάμε μετά από μια δροσιστική βουτιά στα ρηχά και βρεγμένες ακόμη τρώμε στο σπίτι από ένα ζουμερό πορτοκάλι και μερικά σταφύλια. Ακόμη σκέφτομαι. Το ‘χαμε ξαναπεί σε περιπτώσεις παρόμοιες, τότε, με την φίλη μου την αγαπημένη… Ο καθένας βρίσκεται στην σκηνή τη δική του και παίζει αδιάκοπα. Παίζει, παίζει, παίζει. Η ουσία πια βρίσκεται για εμένα αποκλειστικά στο κοινό, σ’ αυτούς που με βλέπουν, με θαυμάζουν, ενδιαφέρονται να με κοιτούν. Περασμένοι θεατές που βαρέθηκαν, κουράστηκαν, δεν ήθελαν πια να παρακολουθούν το έργο για λόγους δικούς τους ή δικούς μας, περνούν στα παρασκήνια. Τους κρατώ πια εκεί και τους κοιτώ κι εγώ κλεφτά απ’ τη σκηνή με περισσή αγάπη –τους αξίζει άλλωστε. Σημασία όμως έχει να ξέρεις να αντέχεις. Να περνάς δυσκολίες, να κάνεις τόσα λάθη που να μη μπορείς να τα μετρήσεις, να ξανασηκώνεσαι, να πέφτεις, να συνεχίζεις και χωρίς αλλωνών το χειροκρότημα, να γλιστράς και παρ’ όλα αυτά να συνεχίζεις να χορεύεις και να παίζεις. Γιατί όλα είναι στην ορχήστρα, ούτε πιο πίσω, ούτε πιο μπροστά. Τόσος καιρός, κάρτες, γράμματα, φαιά ουσία, όνειρα κι εφιάλτες πια αιωρούνται. Θα χαθούν, θα ξανακαρφωθούν στο έδαφος, αφού βέβαια πρώτα προσγειωθούν βίαια στα κεφάλια μας; Κανείς δε ξέρει. Και να και κάτι που λέω πάντα: Αυτό δεν είναι το παιχνίδι; Χάνεσαι, βρίσκεσαι, ξαναπέφτεις, ξανασηκώνεσαι… «…κι αγαπάς ξανά, πάλι απ’ την αρχή.»

Κοντεύει δέκα πια, βάζω τις μικρές στο κρεβάτι και μαζί μ’ αυτές με παίρνει κι εμένα ο ύπνος. Αναπνέω μια ανέλπιστη πληρότητα, με άρωμα καλοκαιριάτικο. Κοχύλια, κουκουνάρια και κόκκοι άμμου πεταμένοι εδώ κι εκεί. Αρώματα Χαλκιδικής με λίγη ρίγανη από την γλάστρα στη βεράντα. Το δικό μου καλοκαίρι, η δικιά μου φάση φιξαρίσματος. Ένας χειμώνας περιμένει κλεισμένος στη ντουλάπα, μαζί με τα τσάγια και τα πουλόβερ μου. Καλοκαίρι, καλοκαίρι.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , | Leave a comment

Τελικά πότε θα ταξιδέψω ξέγνοιαστη μέσα στην ιστορία μου;

της Δωροθέας Χατζοπούλου

ImageΑυτό που πρέπει κάθε φορά να διπλώνω τη σελίδα του βιβλίου για να πάω να διαβάσω πρέπει κάποτε να σταματήσει. Τόσες ιδέες, τόσες σκέψεις, τόσα ταξίδια, τόσες εμπνεύσεις και μετά πίσω στη μιζέρια της πραγματικότητας τόσο απότομα και βάναυσα.

Τρίτη πρωί κι εγώ κάθισα σπίτι για να «αξιοποιήσω» το χρόνο μου τελειώνοντας τα μαθήματα που δεν πρόλαβα τις προηγούμενες μέρες, γιατί ως γνωστόν πάλι τεμπέλιαζα. Και τώρα αντ’αυτού κάθομαι και διαβάζω ανέμελη το μυθιστόρημά μου και γράφω διάσπαρτες σκέψεις σε ένα χαρτί χωρίς αιτία και σκοπό. Σα δε ντρέπομαι.

«Εσύ είσαι αστέρι …πετάς …έτσι να συνεχίσεις …κι εμείς θα σε καμαρώνουμε …το ένα 20ρι μετά το άλλο ». Ένας συνεχής αγώνας για συνέπεια, για την ικανοποίηση όλων των  «πρέπει», για την ευχαρίστηση της 2ης θείας που θα χαρεί με το επόμενο 20ρι.

Παρατήστε με. Πότε θα τελειώσω το βιβλίο που σέρνω εδώ και ένα μήνα; Πότε θα αξιοποιήσω τις ιδέες που περνούν φευγαλέα από το μυαλό μου ανάμεσα στις σελίδες του;

Είναι και το άλλο βέβαια. Αυτό που περιμένεις να περάσει η βασανιστική μέρα και να δραπετεύσεις από τη φυλακή της ρουτίνας πάνω στο μαγικό σου χαλί, μέσα στην ιστορία και τις σελίδες του. Κι αφού κλείνεις ό, τι σχολικό ή κι εξωσχολικό –ξέχασα όλα τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα- βιβλίο κυκλοφορεί στο δωμάτιο, μπαίνεις facebook… Κι εγώ το κάνω. Θύμα κι εγώ των social media. Εθισμένη σ’ αυτή την ύπουλη εφεύρεση που έχει πιάσει στα δίχτυα της μέχρι και τον τελευταίο κουλτουριάρη αντισυμβατικό χιπστερά που αρνείται και καλά να γίνει μέρος της μάζας.Image

Μα τι δημιουργικά που πέρασα τις τελευταίες δύο ώρες που μου περίσσεψαν από τις υποχρεώσεις. Νυστάζω νωρίς όμως, κατά τις 12-1, και το βιβλίο μένει πάλι μισοτελειωμένο…

Τελικά πότε θα ταξιδέψω ξέγνοιαστη μέσα στην ιστορία μου; Ποιος φταίει που δε μπορώ τώρα; Οι γονείς μου; Η κοινωνία; Το εκπαιδευτικό σύστημα; -μιας και το κατηγορούμε για ό, τι κακό μας συμβαίνει. Μήπως εγώ; Μήπως είναι όλα ιδέα μου και υπερβάλω πάλι σα χαζή έφηβη; Μπορεί, αλλά δεν πειράζει. Άλλωστε χρειάζεται καμιά φορά και η υπερβολή για να μας επαναφέρει στην πραγματικότητα.

tumblr_msb3iwy2tc1s7bqamo1_250Και τώρα συγγνώμη αλλά σας αφήνω, όπως και το βιβλίο και το χουχουλιάρικο πάπλωμά μου. Πάω να «αξιοποιήσω το χρόνο μου τελειώνοντας τα μαθήματα που δεν πρόλαβα τις προηγούμενες μέρες» και να ρίξω ένα βλέφαρο, άμα προλάβω, στις ειδοποιήσεις και τα inbox.

Posted in extras | Tagged , , , , , | Leave a comment

συζητώντας με τη Σώτη Τριανταφύλλου…

συνέντευξη στη Νίκη Κωνσταντίνου Σγουρού

ImageΚαλησπέρα,

στην αρχή είχα σκεφτεί να σας ρωτήσω πιο πολλά πράγματα σχετικά με τα βιβλία σας, αλλά δεν μου βγήκε. Έχω μια τάση να κρατάω αυτά που σκέφτομαι για τα βιβλία κάπως κρυφά, για να μη χαλάσω τη μαγεία τους. Τα ίδια τα βιβλία όμως μου αρέσει να τα μοιράζομαι -φτάνει να μην τα τσακίζουν στην ράχη οι υπόλοιποι αναγνώστες.

Ποιο βιβλίο θα μοιραζόσασταν σήμερα με έναν μαθητή λυκείου;

Πάνω από ένα. Γράφω με ψευτο-εύκολο ύφος που μπορεί να γίνει αντιληπτό από τους πολύ νέους. Το «Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης», το «Αύριο μια άλλη χώρα», «Ο υπόγειος ουρανός», «Η συγχώρεση», «Φτωχή Μάργκο», «Για την αγάπη της γεωμετρίας» είναι βιβλία που μπορούμε να μοιραστούμε με τους μαθητές. Όταν οι ήρωες των μυθιστορημάτων είναι πολύ νέοι, κατά κάποιον μαγικό τρόπο, πολύ νέοι είναι και οι αναγνώστες. Εξάλλου, όπως υπαινίχθηκα, χειρίζομαι ακόμα και τα πιο ακραία γεγονότα με υποδηλωτικό τρόπο. Γράφω βιβλία ανθρωπιστικά – ο ανθρωπισμός θα έπρεπε να είναι μέρος της παιδείας μας, άρα και των νεανικών αναγνώσεων.

Θυμάμαι έχετε πει πως τα βιβλία και το rock’n’roll σας έσωσαν κάποτε τη ζωή. Πώς συνδέονται αυτά τα δύο και πώς σώζουν έναν άνθρωπο;

Καλά, εδώ χρειάζομαι πολλές σελίδες για να απαντήσω! Όλο το ροκ εντ ρολ από το 1950 μέχρι σήμερα μού σώζει τη ζωή ξανά και ξανά. Μεγάλωσα μέσα στην ασχήμια αλλά επιζητούσα να βαδίσω στην ομορφιά. Η μουσική μού πρόσφερε αυτή την υπέροχη ευκαιρία. Όταν αγόρασα τον πρώτο μου δίσκο βινυλίου, ένα άλμπουμ των Beatles, ήξερα ότι θα γινόμουν εκστατικά ευτυχισμένη στη ζωή. Και εκστατικά ευτυχισμένη έγινα.

Μέσα από τα βιβλία μπορούμε διαρκώς να «φεύγουμε». Εσείς έχετε φύγει πολύ, έχετε ζήσει σε πολλά μέρη. Πού ανήκετε πραγματικά; Ποια η σχέση σας με την Ελλάδα;

Η Ελλάδα είναι πατρίδα μου και ό,τι συμβαίνει εδώ με αφορά προσωπικά. Αλλά, έχω δύο ακόμα υιοθετημένες πατρίδες: τη Γαλλία και τις ΗΠΑ. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπώ κι άλλες χώρες – αγαπώ πολλές χώρες και πολιτισμούς.

 Και την κρίση;

Η κρίση έχει αλλάξει τον τρόπο της ζωής μου και με έχει κάνει φτωχότερη. Δεν πειράζει. Μου αρκεί που έχω δουλειά και ζω ανάμεσα στα αγαπημένα μου πρόσωπα. Παραλλήλως προσπαθώ να βοηθήσω, με τον τρόπο μου, να αλλάξουν τα άσχημα πράγματα που μας έφεραν σ’ αυτό το σημείο, που προκάλεσαν αυτή την κρίση η οποία δεν είναι μόνο οικονομική αλλά ηθική, κρίση αξιών.

Τι μπορεί να κάνει ένας νέος άνθρωπος σήμερα;

Να μαθαίνει όσα περισσότερα μπορεί, να σέβεται τους θεσμούς και τους νόμους, να περνάει τον χρόνο του όμορφα, παραγωγικά, δημιουργικά. Να δημιουργεί φιλίες, να ανακαλύπτει τον κόσμο με περιέργεια και αποφασιστικότητα.

Και πώς μπορεί να προσεγγίσει ένας νέος σήμερα τη φιλοσοφία; Πώς μπορεί αυτή να επηρεάσει τη ζωή του, τον τρόπο που αντιμετωπίζει τον έρωτα, τις φιλίες ή την σχέση του με την κοινωνία;

Αν διαβάσουμε το βιβλιαράκι «Μιλώντας με την Αλίκη για τη φιλοσοφία και το νόημα της ζωής» θα δούμε μια άποψη για το πώς μπορούμε να κατακτήσουμε την ευτυχία, την εσωτερική γαλήνη και τη δημιουργικότητα. Πώς να γίνουμε δηλαδή καλοί πολίτες, καλοί άνθρωποι, ανοιχτοί στα μεγάλα αισθήματα. Κάνω λόγο γι’ αυτό το βιβλιαράκι επειδή κι εδώ η απάντηση είναι μακροσκελής – θα έδινα πάντως μια σύντομη συμβουλή: να μην ακολουθούμε το κοπάδι, να σκεφτόμαστε με το δικό μας μυαλό. Επίσης, να προσέχουμε την υγεία μας, το σώμα μας. Και να αντιμετωπίζουμε την κοινωνία όχι σαν κάτι απαίσιο και εχθρικό αλλά σαν κάτι μέσα στο οποίο θα ανθίσουμε, θα προχωρήσουμε και θα γίνουμε ευτυχισμένοι.

 Ευχαριστώ πολύ…

Image Image Image Image

Posted in extras | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

editorial #2

ImageΓια μένα το καλοκαίρι τέλειωσε οριστικά στις 29 Αυγούστου. Η βροχή ξέπλυνε κάθε ίχνος καλοκαιριού που είχε ξεμείνει. Αν και ήξερα πως λίγες μέρες μετά θα έχει πάλι ζέστη, πως ο Αύγουστος θα επιμένει μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου, ένιωθα πως το καλοκαίρι είχε φύγει… Οι τελευταίοι στις παραλίες έγιναν αεροπλάνα και γύρισαν, τα ρώσικα ατόνησαν στη Χαλκιδική, ο ΠΑΟΚ έχασε από την Σάλκε και το φθινόπωρο μπήκε. Το ΠΑΣΟΚ έκλεισε τα σαράντα του χρόνια με ένα μεγάλο «πάρτι» και εγώ γύρισα στους ρυθμούς της πόλης, των εφημερίδων, του facebook, της τηλεόρασης…

Το καλοκαίρι αυτό, έκλεισε με την κατάθεση του σχεδίου νόμου για την παιδεία. Το νέο λύκειο που μας υποσχέθηκαν συζητείται στη βουλή. Και είναι τόσο νέο που μοιάζει με εκείνο των γονιών μας. Και είναι τόσο νέο και προοδευτικό που συζητά την κατάργηση της μουσικής και των καλλιτεχνικών στο γυμνάσιο. Δύο οι ώρες των θρησκευτικών όπως και της ξένης γλώσσας ή της βιολογίας. Ειδικότητες που θεωρόυνται καλλιτεχνικές στα ΕΠΑΛ, γραφιστική, φωτογραφία, αλλά και κομμωτική, καταργούνται  (διδάσκονται βασικά, μόνο στα ΙΕΚ, στις ιδιωτικές σχολές…), για να ενισχυθούν εκείνες που καλύπτουν τις απαιτήσεις των ρυθμών «ανάπτυξης». Το νέο και «φιλελεύθερο» λύκειο αγνοεί πλήρως τις προηγούμενες προτάσεις για ένα λύκειο πραγματικών επιλογών, με «καλάθια» γεμάτα μαθήματα προσαρμοσμένα στα «θέλω» και τα πραγματικά «μπορώ» των μαθητών και φτιάχνει ένα σύστημα απόλυτης κατάργησης κάθε ελεύθερης επιλογής. Ακόμα, καθιερώνει την τράπεζα θεμάτων για τις εξαιτάσεις σε βάρος των εκπαιδευτικών και της πρωτοβουλίας τους για μια ύλη πιο δική τους, ορίζει δηλαδή ένα καλούπι εμποδίζοντας την ευελιξία. Τόσο φιλεύθερο, λοιπόν… Το νέο σύστημα μετρά τους βαθμούς ήδη από την πρώτη λυκείου. Ζητάει πολλά. Χαίρομαι προς στιγμήν, δικαιοσύνη και αξιοκρατία, σκέφτομαι. Μετά θυμάμαι πως ζούμε εδώ. Θυμάμαι ποιοι απαρτίζουν τα σχολεία μας. Θυμάμαι ποιοι θεμελιώνουν την παιδεία. Θυμάμαι τα φροντιστήρια. Στην Ελλάδα λοιπόν, περισσότερες ευθύνες σε μαθητές και εκπαιδευτικούς ισοδυναμούν με περισσότερες διεκδικήσεις για ένα σύστημα που δεν «ξεβολεύει» και περισσότερες ώρες φροντιστηρίων, που για να ακριβολογούμε είναι σχεδόν απαραίτητες, όταν οι καθηγητές αδυνατούν να αφοσιωθούν στη δουλεία τους.( Ίσως δικαίως βλέποντας τους μισθούς τους να μειώνονται κατακόρυφα, περιμένοντας υποχρεωτικές μεταθέσεις, αλλά αρνούμενοι συστηματικά την αξιολόγηση!)

Τι φτιάχνουμε και σε τι ελπίζουμε; Δεν φτιάχνουμε τίποτα και δεν ελπίζουμε τίποτα, και αυτό είναι και το βασικότερο πρόβλημά μας. Διαβάστε το σχέδιο νόμου, σκεφτείτε τι μπορείτε να κάνετε, μην καταφύγετε στην εύκολη λύση των καταλήψεων και των απεργιών, γράψτε, μιλήστε, προτείνετε. Ακόμα και να μην ακουστεί τίποτα, ελπίστε σε κάτι…

Ένα αλλιώτικο καλοκαίρι και το ξημέρωμα μιας δύσκολης χρονιάς…

για την σπείρα, Ανέμης Κράτης

Aside | Posted on by | Tagged , , , | Leave a comment

#2

Το δεύτερο τεύχος της σπείρας είναι έτοιμο! Μέχρι να φτάσει στα χέρια σας, ρίξτε μια ματιά στα περιεχόμενα:

  • Μία καλοκαιρινή ιστορία

Η Ιφιγένεια Παπούλη αποτυπώνει λογοτεχνικά ένα καλοκαιρινό στιγμιότυπο. 

  • Ποιος είναι πιο έξυπνος;

Ο Στέλιος Μαγλουσίδης επιχειρεί να δώσει μια απάντηση στο ερώτημα. 

  • συζητώντας με τον Φώτιο Μπάλα…

Μια ευκαιρία να γνωρίσετε τον δημιουργικότερο ίσως νέο καλλιτέχνη της Θεσσαλονίκης μέσα από μια κουβέντα με τη Νίκη Κωνσταντίνου Σγουρού για την τέχνη σήμερα, τις ευκαιρίες του διαδικτύου και τα σχέδια για το μέλλον.

  • Dolk- άποψη στο τσιμέντο

Η Κατερίνα Κωνσταντοπούλου μας παρουσιάζει το νορβηγό Dolk που χρωματίζει τους τοίχους των μεγάλων πόλεων με πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα.

  • “Και για σπουδές, τι σκέφτεσαι;”

Η Δάφνη Καλαφάτη λίγο πριν το τέλος της σχολικής της ζωής αντιμετωπίζει με χιούμορ το μεγάλο δίλημμα, Ελλάδα ή εξωτερικό; 

Καλή ανάγνωση, λοιπόν και καλό χειμώνα! 

Υ.Γ. Μείνετε συντονισμένοι στο μπλογκ, καθώς και στη σελίδα μας στο facebook για να διαβάσετε όλα τα κείμενα και σε ηλεκτρονική μορφή, καθώς και επιπλέον υλικό σχετικό με τα παραπάνω θέματα! 

 

 

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment